<< Lipiec 2014
PonWtŚrCzwPiąSobNie
123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031
Ci co:
Poprostu odwiedzili mojego bloga:
 
42154
Skomentowali mojego bloga:
 
1073
Wpisali się do księgi gości:
 
55
Księga gości
 
Coś o mnie
pumka1202
17
Słówko o mnie
Mam na imię Wiktoria. Uwielbiam zwierzęta,a zwłaszcza psy. W domu mam psa i chomika. Mój pies ma na imię Ketuś,a chomik Duduś. Bardzo lubię pływać i tańczyć.
Zobacz mój profil
O mnie:
Imię: Wiktoria
Nazwisko: Po tatusiu;)
Lat:11
E-mail:
pumka1202@znajomi.pl
Hobby:Śpiewanie i tańczenie




Moi domowi pupile!!!

Mój piesio. Jest brązowym jamnikiem długowłosym miniaturowym. Ma na imię Ketuś i ma 10 lat. Jest trochę inny niż psy, ponieważ śpi w salonie na sofie, na poduszce i wskakuje na szafę i zjada takie dropsy co je chomik, a swoje jedzenie to je dopiero jak jest bardzo głodny. Uwielbia mi brać kredki i gryźć chociaż ma swoje zabawki. Jest śmieszny. Jak przyjeżdżamy do babci to nie kładzie się na posłanko tylko na torbę, a jak już przyjedziemy do domu to właśnie on rozpakowuje nam torby. Jego wada to to, że lubi uciekać z domu. Bardzo go kocham! Jak coś by sie z nim stało to niewiem co bym zrobiła.

Mój chomik. Ma 9 miesięcy. Jest biało-jasnobrązowy. Jego imię brzmi Duduś. Jest z rasy chomików syryjskich. Uwielbia miodowe kolby, jabłka i marchewki. Podobnie jak mój pies lubi gryźć kredki :-). Duduś nie lubi być w klatce (chyba, że śpi). Uwielbia kręcić się w kołowrotku. Już wiem dlaczego prawie przez cały dzień śpi, a dlatego śpi, bo od 20.00 do 5.00 bez przerwy się kręci. Jest słodki.


A to moi blogowi pupile;):
Imię- PUMA :-)
Wiek- 2 LATA
Co lubi- KOMENTARZE I ZWIERZAKI
Czego nie lubi- GŁUPICH KOMENTÓW
Kto z niej jest:)-ŚPIOCH I GŁODOMOR


Imię- BĄBEL
Wiek- 3 MIESIĄCE
Co lubi- KOMENTARZE I BĄBELKI
Czego nie lubi- SUCHYCH MIEJSC
Jaki jest-ŚMIESZNY I ZABAWNY






Na TVN jest teraz:







Banerek konkursowy z:
http://www.milkaaa100.blog.interia.pl/ 



Na mojego bloga wszedłeś o godzinie: 


Nową notkę napiszę gdy będze pod ostatnio napisaną przynajmniej 5 komci.
Notki
2008-05-26
Czemu się nie zgłaszcie;( No trudno usunęłam konka... Teraz napiszę taką smutną historię:
Był piękny słoneczny dzień, Bawiłem się z rodzeństwem w ogródku, gdy naszą zabawę przerwała grupka ludzi:
-Tato zobacz jaki ten szczeniaczek jest słodki!
-Tatusiu weźmy tego rudego.
Pan wziął mnie na ręce, przyjrzał się dokładnie i powiedział ze pójdę z nimi.
Od tej pory zamieszkałem w ciepłym domku, z nowym panem i jego córkami. Wszyscy byli mną zachwyceni, kupowali mi zabawki i smakołyki. Codziennie chodziliśmy wspólnie na spacery, bawiliśmy się. I tak beztrosko mijały kolejne miesiące.
Gdy skończyłem 4 lata mój pan powiedział że już nie jestem taki śliczny jak kiedyś i że im przeszkadzam. Nie wiedziałam co to miało znaczyć…
Kilka dni później, czekając na poranne wyjście, zacząłem głośno upominać się o spacer. Mój pan spał wiec próbowałem go zbudzić, szczekałem, piszczałem. W końcu mój pan wstał, ale zamiast przywitać mnie głaskaniem mocno mnie uderzył.
-Zamknij się głupi psie! – krzyczał i uniósł rękę drugi raz. W obronie chwyciłem go za rękaw bluzy, wtedy pan poszedł po smycz, włożył buty i wyszliśmy z domu.
Wskoczyłem na swoje miejsce z tyłu samochodu. Pan był zdenerwowany, nie wiem czemu. Ruszyliśmy. Nie pamiętam jak długo jechaliśmy, bo zasnąłem. Gdy pan mnie wypuścił z samochodu, nie wiedziałem gdzie jestem. Obce zapachy, Widziałem tylko tyle ze to las.
Pan spuścił mnie ze smyczy.
-Uciekaj jeżeli życie ci miłe – powiedział i wyjął z bagażnika pręt.
„Będę aportować ‘’ pomyślałem i zacząłem radośnie szczekać. Ale co to? Pan zaczyna mnie okładać metalowym prętem!
ZA CO??!! PRZESTAŃ!!! PROSZĘ!!
Jęczę z bólu, który przeszywa całe moje ciało. Próbuje uciec ale nie czuje tylnich łap. Kręci mi się w głowie, dokoła widzę swoją krew…
W końcu pan przestaje mnie bić, rzuca pręt w krzaki i odjeżdża szybko samochodem.
ZACZEKAJ!! NIE ZOSTAWIAJ MNIE!! – wołam, ale pan nie słyszy… już go nawet nie widać.. pozostał tylko tuman kurzu unoszący się w powietrzu..
Zostałem sam, w środku lasu, leżąc w kałuży swojej krwi…
Dlaczego?? Przecież nic złego nie zrobiłem!!
Czekam… Może mój pan po mnie wróci, może mi pomoże?

Nie wraca…. To już dwie godziny od kiedy mnie tu zostawił.. Poddaje się… to już koniec... Nikt mi nie pomoże..
Nagle słyszę czyjeś kroki. Zaczynam popiskiwać. Może to mój pan po mnie wraca? Piszczę ile mam sił żeby mnie usłyszał.
TUTAJ JESTEM!!!!
Ktoś idzie. To nie mój pan. Jakieś dwie kobiety z psem na smyczy. Jedna kobieta podchodzi bliżej. Zaczyna płakać. Krzyczy coś do drugiej.
Widzę jak wyciąga telefon, dzwoni do kogoś.
Ta pierwsza owija mnie w kurtkę, przytula do siebie..
- Już dobrze piesku, nie piszcz… Zaraz Ci pomożemy…
Czuje jak jej łzy spadają na moją sierść.
Podjeżdża samochód. Wysiada z niego mężczyzna z dużą klatką. Wsadzają mnie do niej. W środku jest ciepły koc i woda z miską.
JESTEM URATOWANY!!

To dla tych co źle traktują psy. Zastanówcie się co robicie!!!!! Możecie ich pozbawić życia! Co byście zrobili gdyby WAS tak potraktowano?
2008-04-14
Hipopotam
Hipopotam nilowy (Hippopotamus amphibius), z greckiego ‘ιπποπόταμος (hippopotamos, hippos znaczy "koń" i potamos znaczy "rzeka") - duży, przeważnie roślinożerny ssak, należący do rodziny hipopotamowatych który reprezentuje dwa współcześnie żyjące gatunki (dużo mniejszy hipopotam karłowaty). Hipopotam nilowy jest jedynym przedstawicielem rodzaju Hippopotamus.
Zasiedlają rzeki i jeziora w Afryce na południe od Sahary do 2000 m n.p.m. Hipopotamowate to jedyna rodzina rzędu parzystokopytnych prowadząca ziemnowodny tryb życia. W ciągu dnia najczęściej pozostają w wodzie; aktywne dopiero o zmierzchu i nocą, skubią wtedy trawę na łąkach w pobliżu wody, zjadają także rośliny wodne. W poszukiwaniu pożywienia potrafią zapuszczać się do 8 km w głąb lądu. Przebywają w stadach składających się z dominującego samca i podlegających mu samic w liczbie od 10 do 40 osobników. Samce bronią i przewodzą terytorium obejmujące pewien odcinek rzeki i na nim gromadzą swój harem. Na lądzie hipopotamy są raczej indywidualistami i nie przejawiają instynktu terytorialnego. Rozmnażanie i poród odbywa się w wodzie. Samica po ośmiomiesięcznej ciąży rodzi 1 młode. Młode ssie matkę przez okres 1 roku, również pod wodą.
Pomimo fizycznych podobieństw do świń i innych znanych parzystokopytnych, ich najbliżsi żyjący krewni to walenie — wieloryby, morświny, delfiny itp. Wspólny przodek wielorybów i hipopotamów oddzielił się od innych parzystokopytnych około 60 milionów lat temu. Najstarsze znane skamieniałości hipopotamów z rodzaju Kenyapotamus, pochodzą sprzed 16 milionów lat, odnaleziono je w Afryce.
Hipopotamy mają charakterystyczny wygląd: beczkowaty tułów, brak owłosienia na ciele, krótkie nogi, dużą głowę i znaczne rozmiary. Pod względem wielkości dorównują nosorożcom białym, ustępując jedynie słoniom. Pomimo popularności w większości ogrodów zoologicznych i przedstawieniu w kulturze masowej jako rubasznego grubaska, są jednymi z najbardziej niebezpiecznych i agresywnych ssaków. Populacja szacowana jest na 125-150 tys. osobników na wolności, jednak wciąż[1] zagrażają im kłusownicy i utrata naturalnych siedlisk.
2008-03-25
Dzisiaj napiszę szybką notkę, bo idę odrabiać lekcje.

Sekretarz (ptak)
Sekretarz (Sagittarius serpentarius) - duży ptak drapieżny, będący jedynym przedstawicielem rodziny sekretarzy Sagittariidae (Finsch et Hartlaub, 1870). Występuje w Afryce subsaharyjskiej, od Senegalu do Somalii, aż po Przylądek Dobrej Nadziei na południu.
Charakterystyka
Wygląd zewnętrzny
Od innych ptaków drapieżnych odróżnia go nietypowa sylwetka, która jest przystosowaniem do specyficznego trybu życia. Ma stosunkowo długie nogi z długimi palcami, zaokrąglone skrzydła i zakrzywiony dziób. Dodatkowo na głowie posiada ozdobny czubek. Obie płci ubarwione podobnie, samiec ma jedynie dłuższy czubek i dłuższy ogon. Z oddali lub w locie przypomina żurawia. Długi ogon w locie wystaje poza nogi, środkowe sterówki są wydłużone. Upierzenie głównie szarobiałe, lotki i nogawice czarne. Na części twarzowej czerwona, naga skóra; u młodych ptaków jest ona koloru żółtego.
Rozmiary
długość ciała ok. 125-140 cm
Zachowanie
Większość czasu spędza na ziemi, ze skrzydeł korzysta w wypadku zagrożenia. Jest dobrym biegaczem. Nocuje na drzewach akacjowych. Poluje w parach lub czasami w luźnych grupach rodzinnych. Osiadły, choć może wędrować na niewielkie odległości w poszukiwaniu pożywienia.
2008-03-20
Wiecie co , ale mnie wkurzyła jedna z bloga. Kopiuje moje gify, obrazki i notki, a mówi, że ona z tym nie ma nic wspólnego. Hamstwo nie?!

Żyrafa
Żyrafa (Giraffa camelopardalis) - parzystokopytny ssak roślinożerny oraz najwyższe z żyjących obecnie zwierząt. Zamieszkuje afrykańskie sawanny na południe od Sahary. Jest spokrewniona z jeleniami i bydłem rogatym, jednak należy do osobnej rodziny żyrafowatych (Giraffidae), razem z najbliższym krewniakiem okapi. 
Zagrożenia: Żyrafy potrafią szybko biegać osiągając prędkość 47 km/h[3]. Lwy są jedynymi drapieżnikami, które naprawdę zagrażają dorosłym żyrafom. Udaje im się zabić dorosłą żyrafę, ważącą ponad tonę. Aby tego dokonać korzystają z chwili, kiedy schyla ona głowę, np. przy wodopoju. Żyrafa musi szeroko rozstawić nogi lub uklęknąć i nisko pochylić głowę, aby napić się wody. Jeden z kotów skrada się do niej, następnie skacze, chwyta ją zębami za pysk i wbija pazury w kark. Kiedy ofiara raz straci równowagę, cała rodzina lwów przybiega, by ją dobić.

W klasyfikacji IUCN żyrafa zaliczana jest do gatunków niskiego ryzyka. Liczebność wszystkich afrykański populacji szacowana jest na 110 000 - 150 000 osobników. Najliczniejsze są populacje w Kenii (45 000), Tanzanii (30 000) i Botswanie (12 000). Do czynników potencjalnie zagrażających żyrafom zalicza się polowania i utratę siedlisk spowodowaną gospodarką człowieka.

2008-03-18
Nio mówiłam, że nie mam czasu pisać notek, ale tak się złożyło, że pisze.

Zebra stepowa
Zebra stepowa (Equus quagga, poprzednio Equus burchelli) - gatunek ssaka z rodziny koniowatych, najliczniejszy gatunek zebry. Nie jest zagrożony wyginięciem. Często spotykane w ogrodach zoologicznych, również w Polsce.
Wcześniej E. quagga quagga i E. burchelli burchellii klasyfikowane były jako odrębne gatunki. Na skutek rewizji podgatunków E. quagga w 2004. uznaje się, że są to podgatunki zebry stepowej.
Dane liczbowe
-wysokość w kłębie: 1,25 - 1,4 m
-długość: 2,3 m
-długość ogona: 45-50 cm
-waga: 200-300 kg
-ciąża: 1 rok
-liczba młodych: 1
-dojrzałość płciowa: do 4 roku życia
-pożywienie: roślinożerna
-może rozpędzić się do prędkości 60 km/h
-długość życia: 30 - 35 lat
2008-03-17

Nie mam czasu narazie pisać na blogu. Będzie tak jakby zawieszony. To znaczy, że notki będą bardzo rzadko. Ale za to będą dłuższe. Konkretnie będą o zwerzętach egzotycznych. 


Lew
Lew (Panthera leo) – duży, mięsożerny ssak lądowy z rodziny kotowatych, drugi po tygrysie - co do wielkości - wśród czterech ryczących, wielkich kotów. Jedyny kot żyjący w zorganizowanych grupach socjalnych, zaliczany do tzw. wielkiej piątki Afryki - pięciu najbardziej niebezpiecznych zwierząt afrykańskich (słoń, nosorożec, bawół, lew i lampart). Samiec lwa, łatwo rozpoznawalny po grzywie, może ważyć 200-250 kg. Samice są znacznie mniejsze, ważą 110–160 kg i nie posiadają grzywy. Samce zajmują się zdobywaniem i obroną terytorium oraz ochroną stada i zapładnianiem samic. Samice polują i opiekują się lwiątkami. Niegdyś zamieszkiwały Afrykę, Azję i Europę, a jeśli uznać lwy amerykańskie za podgatunek Panthera leo - to również Amerykę Północną i Południową. Współcześnie występują tylko w Afryce, gdzie są narażone na wyginięcie i szczątkowo w Indiach, gdzie ich stan liczebny określony został jako krytyczny.

Etymologia nazw lew i Panthera leo nie jest jednoznacznie wyjaśniona. Słowo leo pochodzi od łacińskiego leō, leōnis, które z kolei wywodzi się ze starogreckiego leōn/λεων. Dalszych źródeł autorzy dopatrują się w języku hebrajskim i staroegipskim.

Lew jako gatunek został opisany naukowo przez Linneusza pod nazwą Felis leo (Linnaeus, 1758), następnie przeniesiony do rodzaju Leo Brehm, 1829, a w końcu zaliczony przez Pococka do rodzaju Panthera w 1930. Pochodzenie słowa Panthera jest często wyjaśniane jako złożenie greckiego pan- oznaczającego wszech- i thēr oznaczającego zwierzę, co miałoby nawiązywać do dawnego szerokiego zasięgu występowania lwów. Online Etymology Dictionary wyjaśnienie takie uważa za etymologię ludową i dopatruje się pochodzenia słowa panthera z orientalnych określeń ubarwienia zwierzęcia.


2008-03-10
Wiecie co narazie nie będę pisać, bo mi się klawiatura zepsuła, a notki na komputerowej kl. nie będę pisać, bo mi by to zajeło chyba 3 godz. Teraz akurat na niej pisze, ale to dlatego jest krótka notka. Pa!
2008-02-25
Nooo... ostatnio trochę się opuściłam w pisaniu. Sooorrrryyy! Ale jest w nauce lepiej. Chyba zdecyduje, że będę pisać co poniedziałek na infie. Po tej lekcji mamy sprawdzian z lektury "W pustyni i w puszczy". Z tego nie dostanę za dobrej oceny, bo skończyłam na 100 stronie  z 300, więc wiecie jak to jest. Nie za dobrze nie? No, ale przejdźmy do rzeczy.
Pliss głosujcie na mnie na tej
sondzie. PROSZE!!!
A teraz parę plotek o zwierzakach:

1) Łabędź ma ponad 25 tysięcy piór i jest rekordzistą pod tym względem. Koliber, najmniejszy ze wszystkich ptaków na świecie, ma zaledwie tysiąc piórek. Trochę większe ptaki śpiewające (kosy, szpaki, słowiki i drozdy) mają od 1 100 do 4 500 piór. 
2) Liczba piór nie zależy jednak wyłącznie od wielkości ptaka, lecz również od tego , czy jest to ptak latający czy jedynie chodzący. Kura ma około 8 tysięcy piór, natomiast większy od niej, ale latający bielik ma ich ponad tysiąc mniej. Jest tak dlatego, bo ptak latający nie może na sobie dźwigać zbyt ciężkiego okrycia, a przecież pióra też ważą :np. w przypadku bielika amerykańskiego są one dwa razy cięższe od kości tego ptaka. Wszystkie ptaki mają więcej piór w zimnych porach a zwłaszcza zimą.
3) Oczy strusia są większe od jego mózgu i widzą na odległość nawet 5 kilometrów. Natura wyposażyła tego ptaka w potężne mięśnie i pazury niczym kilofy. Strusie potrafią pokonywać długie dystanse z prędkością 59 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h.
4) Koale żywią się wyłącznie liśćmi eukaliptusa, które przeżywają w szerokich workowatych policzkach. Od czasu do czasu zjadają też ziemię bogatą w sole mineralne. W normalnych warunkach nie piją wody, starcza im ta, która znajduje się w eukaliptusowych liściach. Stąd nazwa koali, która w języku Aborygenów znaczy dosłownie: ”bez wody”. Podczas suszy, gdy liście są wysuszone, misie w poszukiwaniu wody podchodzą do ludzkich domostw.

2008-02-18

Zmieniłam nagłówek jak widzicie. Wiecie co robie sobie przerwę z kompem na ok. 2-3 tygodnie. Sory, że tak nie pisze, ale mam strasznie dużo nauki i... SPRAWDZIANY. To właśnie mi nie pozwala pisać na blogu. Dziś nie napisze o zwierzakach, bo jestem na infie, a już jest przerwa. Ok kożcze papa. Licze, że będziecie dawać dużo komów. POZDRO!!!

2008-02-11
Klatka

Klatka nadaje się tylko dla chomików syryjskich i europejskich.


























1-Miseczka z jedzeniem. Tu sypiemy jedzenie, a chomik i tak przenosi je do swojego spichleża.
2-Poidełko. Niezbędne. Tu nalewamy wodę chomikowi.
3-Taca na odchody. Nie musi być w klatce, ale możemy nauczyć chomika tu załatwiać swoje potrzeby. To ułatwia nam czyszczenie.
4-Kołowrotek. Chomiki mogą latami się w tym kręcić. Niezbędne.
5-Doniczka. Zamiast domku w sam raz. Można zastąpić domkiem.

Akwarium

Akwarium nadaje się tylko dla chomików karłowatych.




















1-Poidełko. Niezbędne. Tu nalewamy wodę chomikom.
2-Toaleta. Nie musi być. Tu możemy nauczyć chomiki wydalać odchody.
3-Kołowrotek PEŁNY. Musi być. A pełny dlatego, że chomiki karłowate łamią sobie nogi w innych.
4-Miseczka. Musi być. Tu sypiemy jedzenie. Te chomiki nie robią sobie innego spichleża.
5-Ściółka. Przynajmiej 3 cm, bo chomiki karłowate zakopują się w niej.
2008-02-08

Konkursik zakańczam wcześniej. Chciałam Was przeprosić, że takie małe nagrody, ale nawet jeśli mam ferie jestem zajęta;(. Dzisiaj napiszę informacje o chomiczkach;)

Temperatura ciała w rektrum - 36,3-37,5 stopni C
Tętno - 380-412/min
Oddechy - 75/min
Dojrzałość płciowa - 6-8 tygodni
Długość ciąży - 16-17 dni
Średnia wielkość miotu - 6-8 młodych
Waga przy urodzeniu - 2-2,5 g
Odklejanie się małżowin usznych - 4-5 dni
Otwieranie oczu - 10-12 dzień
Spożywanie stałego pokarmu - 10 dzień
Odsadzanie od matki - 21 dzień
Średnia długość życia - 1,5-2 lata
Masa ciała - 80-140 g
Długość ciała - ok. 150 mm
Długość ogona - ok. 10-15 mm
Cio tam jeszcze by napisać...?;) No nie wiem, najlepiej nic nie będę, bo nota będzie za długa;p A jeszcze jedno mam od taty szlaban na kompa, (bo... nieważne) więc przez troche nie będę pisać chyba, że gdzieś wyjdzie. Może napisze w sobote, alebo niedziele...

2008-01-23
Zablokowałam mojego drugiego bloga, ale może go odblokuję. Pewnie mam chwilową zmiane nastroju na gorszy:)
Oceniki na półrocze mam spoko, podam Wam z resztą. Oto one:
J. polski- 5
Matma- 5
J. angielski- 5
Informatyka- +5
Przyroda- +5
Plastyka- 5
Historia- 6
Technika- 6
WF- 5
Muzyka- 6
Religia- 6
Średnia mi wychodzi 5.36. FAJNIE:D. 
Wiecie co nie będę pisać od 25.01 do 11.02, bo mam ferie i wyjeżdżam. Mam jeszcze jedną wiadomość. Kończe pisać o koniach, bo nie mam już tematów, ale za to robię konkurs (na temat koni).
Test:
Pytanie nr1
Od jakigo konia wywodzą się wszystkie rasy koni?
Pytanie nr2
Opisz maść izabelowatą.
Pytanie nr3
Ile prawdopodobne lat temu żył pierwszy znany przodek konia?

1 miejsce- 5 komci
2 miejsce- 4 komcie
3 miejsce- 3 komcie
wyróżnienie- 2 komcie
Reszta po jednym. 
Konek trwa do 15-17 luty jakoś tak (od dzisiaj).
Koniec;))
2008-01-19
Hej! Obiecałam, że będę pisać w weekendy, więc piszę. Dzisiaj notka o historii konia.

Pierwszy znany przodek konia żył prawdopodobnie przeszło 40 milionów lat temu, a więc przed powstaniem gatunku ludzkiego. Skamieniałe kości Hyracotherium znalezione na południu Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej pozwalają wnioskować, że było to zwierze, którego wysokość nie przekraczała 30 cm. Jego przednia kończyna miała cztery palce, tylna trzy. W ciągu kolejnych 15 milionów lat w wyniku ewolucji rozwinął się Mesohippus i Miohippus. Zwierzęta te były większe i zaopatrzone w lepiej wykształcone zęby, przystosowane do gryzienia części roślin.
Przednia kończyna miała trzy palce, z których środkowy był większy i mógł przenosić większy ciężar ciała. Około 7 milionów lat temu pojawił się Pliohippus, który jest uważany za pierwszego konia z kopytem. Powstało ono z palca środkowego, przez co pozostałe dwa palce stały się bezużyteczne. W chwili pojawienia się człowieka zwierzę to w wyniku ewolucji przekształciło się w Equus. Koń ten był bezpośrednim przodkiem trzech różnych typów koni, które przystosowały się do rozmaitych warunków przyrodniczo-klimatycznych: stepowych, leśnych i płaskowyżowych.
Typy zasiedlające wymienione obszary ukierunkowały rozwój wszystkich współczesnych koni. Typ stepowy właściwie w niezmienionej formie przetrwał do dziś jako koń Przewalskiego (odkryty przez pułkownika Przewalskiego w 1881 r.). Zwierzę to możemy spotkać w ogrodach zoologicznych, a także na wolności w zachodniej części pustyni Gobi. Typ leśny, obejmujący rasy znacznie cięższe od poprzednich, wyginął, dając jednak początek współczesnym koniom zimnokrwistym. Typ płaskowyżowy był prawdopodobnie przodkiem naszych koni o lekkiej budowie.

No to tyle.  Jak widzicie zminiłam trochę bloga;) To tyle papa.
2008-01-13
Z góry przepraszam jak w nocie będą błędy, ale się śpieszę, bo po raz 3 piszę tą note, bo mi się komp zacina. Zdecydowałam zamiast pisać za każdym razem: "Sory, że tak długo nie pisałam, ale..", że będę dawała noty w weekendy. Zapraszam na mojego drugiego bloga: http://pumka1202.blog.interia.pl/gazetka. Teraz tylko obrazek z budową konia, bo siorze przeszkadzam w uczeniu się:
2008-01-10

Sory, że tak długo nie pisałam, ale kompletnie nie mam czasu. Jest koniec półrocza, więc muszę się pouczyć i pozdawać żebym miała trochę więcej luzu na koniuec roku. No to teraz koniec gadania o mnie, bo to w końcu blog o zwierzakach, więc przejdźmy do rzeczy.
Dziś napiszę o maściach koni.


Maść konia jest uwarunkowana genetycznie. Ogromną rozmaitość umaszczenia tych zwierząt powoduje wzajemne ułożenie 39 genów. U niektórych ras (np. appaloosa, paint, palomino) maść jest cechą charakterystyczną, wymaganą przy wpisie do księgi stadnej.

Maść siwa: skóra pokryta białymi i czarnymi włosami, biała grzywa i ogon.
Maść izabelowata: złotawa sierść, grzywa i ogon jaśniejsze, prawie białe.
Maść bułana: jasnożółta sierść, grzywa i ogon szaroczarne lub czarne.
Maść kasztanowata: sierść, grzywa i ogon w różnych odcieniach brązu.
Maść gniada: sierść brązowa, czarna grzywa i ogon, nogi ciemniejsze od sierści na tułowiu.
Maść kara: sierść w jednolicie czarnej barwie.
Maść karodereszowata: sierść czarna lub czarnobrązowa przetykana siwymi włosami.
Maść srokata: duże, nieregularne plamy barwy brązowej(gniadosrokata), czarnej (karosrokata) lub innej na białym tle.

Maść tarantowata: różnobarwne plamki na białej sierści.

2008-01-06

PROSZE WAS O NIE WKLEJANIE AVKÓW, BO NIE MAM CZASU ZAPŁACIĆ I CZYTAJCIE NAPIS ZAWIESZAM SWOJE AVKI!!!!!!!!!!!!!!


Historia powstania koni

Wszystkie rasy koni wywodzą się od prehistorycznego Eohippusa. Był to ssak wielkości lisa żyjący ok. 60 mln. lat temu. Później, w epoce lodowcowej zaczynały pojawiać się formy koni pierwotnych w różnych warunkach środowiska. W górach w klimacie zimnym, w lasach i na bagnach żyły kuce pierwotne i tundrowe, będące zwierzętami bardzo spokojnymi i powolnymi. Na południowych stepach występowały konie większe oraz małe i szybkie przodkowie szlachetnych rumaków. Kuce te występowały w późniejszym czasie na pustyniach. Od nich wywodzą się wyhodowane przez ludzi współczesne rasy.
Przodków wielu ras można jeszcze dziś oglądać w specjalnych ośrodkach.

2008-01-03
Hejka! Sory, że tak długo nie pisałam, ale to z powodu wyjazdu i braku czasu.
W święta  było super. Przyjachały moje kuzynki i kuzyni. Najlepsi byli Maksiu (2 lata) i Karolinka (tak samo). Maksiu usiadł obok mojej mamy założył noge na noge i zaczoł opowiadać: Jak ja byłem mały..., a przecierz on ma 2 lata;) Karolinka za to wstała 1:00 w nocy i powiedziała do mamy: Oć idziemy ubjejać, do Wiki (czyli do mnie).
No, a teraz napisze Wam co dostałam: mate do tańczenia "Stepmania", płytę "The very best of Disney Channel", łyżwy, mp3, szlafrok, skarpetki, sweter, 70 złoty, świecącego aniołka, lampkę i więcej nie pamiętam. No i jeszcze jedno Wam powiem:

CZYTAJCIE NAPIS: "ZAWIESZAM SWOJE AVKI.

Strasznie Was przepraszam, ale niestety nie wyrabiam i nie mogę Wam zapłacić za avki;( SSSOOORRRYYY!!!

2007-12-20
No to piszę tą notkę co Wam obiecałam. Jutro w szkole mamy Wigilię. Na trzech pierwszych lekcjach ją obchodzimy, a na czwartej idziemy do innej klasy śpiewać kolędy. No to ta notka niestety nie będzie o koniach, ale taka informacyjna. 
Jutro po 15.00 jadę do mojego domu 2 godz. od miejsca, w którym mieszkam. To nowy dom, więc będę musiała tam sprzątać. Raczej nie będę pisać, ale nie jestem pewna, bo może napisze u mojej cioci. Pewnie nie napisze, bo tam zajmuje się moimi dwoma kuzynkami. Jedną 2 letnią, a drugą półroczną. Wracam z tamtąd 1 stycznia. 



2007-12-19
Cze$ć! Dzisiaj mięliśmy wycieczkę szkolną, ale ja nie pojechałam, bo mi się kręci w głowie. No, ale przejdźmy do rzeczy mam pisać o konia no to pisze.

Podczas imprezy jeździeckiej w Lexington (stan Kentucky), koń, który zakończył już swoją konkurencję i czekał na ogłoszenie wyników, wpadł nagle w panikę. Spłoszone zwierzę sforsowało najpierw niewielki murek oddzielający tor od przestrzeni dla jurorów i widzów, po czym wbiegło do małego budynku, gdzie znajdował się spiker oraz trzy kobiety z obsługi zawodów. "Myślę, że po prostu wystraszył się i widząc światło w naszym budynku, pomyślał, że to jego zagroda", powiedział Peter Doubleday - spiker, który ostatecznie wyszedł z całej sytuacji bez szwanku.
Dziś trochę dziwna notka, ale nie mogłam nic innego znaleźć.

Teraz mam takie pytanie lubicie piosenkę "LAST CHRISTMAS"? Ja ją lubię. No i jeszcze jak jej nie znacie to dam Wam jaj teledysk:


Pewnie jutro napiszę notkę, bo w piątek jadę do mojego nowego domku;) i nie wrócę przed Nowym Rokiem:(. Zapomniałabym zapraszam na moją sondę.
2007-12-16

Zakańczam głosowanie. Będę pisać o koniach. Zaczynam od najbliższej notki. Komcie rozdam jak tylko będę miała trochę wolnego czasu.

2007-12-14

Hejka!! Sory, że nie dokończyłam tamtej notki, ale nie miałam czasu, bo wczoraj ubierałam choinkę i piekłam pierniki. Robię głosowanie, bo nie mam pomysłów co pisać o psach. 

Chcecie żeby na moim blogu znalazły się notki o:
A)Chomikach
B)Królikach
C)Koniach
D)Wy wymyślcie

Głosowanie trwa do 16.12.07r. Każdy kto zagłosuje dostanie 5 komci.

2007-12-12
Cześć! Konka zakańczam wcześnij, bo mam już dość rozdawania tylu komci na raz. Dobra, ale do rzeczy. Dzisiaj napiszę o aukcjach charytatywnych. 

Strasznie mi żal tych psiaków co siedzą w schronisku i do tego jak by mało nie było to niektóre są poważnie chore. Podam teraz parę przykładów:
1)
Fionka miała chore oczka, traciła wzrok. Przeszła zabieg na jedno, na drugie oczko i sterelizację.  Teraz jest już zdrowa i gotowa do adopcji.
2)
Bajka została podrzucona do schroniska 3 lata temu wraz ze swoimi szczeniakami. Miała problemy z oddychaniem i guzami. Bajka w tej chwili przebywa w hotelu. Kosztuje to 1800zł.
MOJE HASŁO: Ludzie ruszcie du** i pomóżcie potrzebującym, a nie myślcie tylko o sobie!

To są dwa przypadki jutro to dokończę, bo mama mnie wygania.
 
2007-12-06
Cześć! Mam nadzieję, że nowy nagłówek Wam się podoba. Jest z psami przebranymi za Św. Mikołaje;). Dzisiaj będzie notka o psach i o paru ostatnich dniach. No i bym zapomniała mini konek.

O psach
Jeden ze słynnych psów
Lassie – sławny pies z serii filmów fabularnych. Pierwszy z filmów - „Lassie wróć” został nakręcony w 1943 roku, ostatni - „Lassie” w 2005 roku. Łącznie nakręcono 12 filmów, w których za każdym razem grał inny pies. Choć Lassie była suką, w jej rolę zawsze wcielały się psy, z uwagi na ich łatwiejsze szkolenie. Największym problemem w zastępowaniu jednego owczarka collie drugim okazała się charakterystyczna podłużna biała plama na czole Lassie. U przedstawicieli tej rasy należy ona do rzadkości. Z problemem tym radzono sobie w dwojaki sposób: zatrudniano potomstwo psów z takim paskiem bądź, co najczęściej miło miejsce, malowano psu białą farbą owy pasek.


O mnie
4 grudnia w sql mięliśmy Mikołajki. Ja miałam Aldonę, a mnie miał Bartek. Dostałam kolczyki (delfinki), naszyjnik (zielony;)) i duużo słodyczy, a Aldonie dałam taką drewnianą kosmetyczkę, bombkę świecącą i czekoladę. Dzisiaj Mikołajki prawdziwe i znowu dostałam prezent;). Niestety jestem chora i nie mogłam się nim aż tak ciszyć, bo się źle czuję. Mam gorączkę.


Konek
Odgadnij wyrazy (jedna kreska to jedna litera):
1. z-i-r-a-i
2. -a-n-k
3. L-s-i-
4. -g-l-t-
5. s-c-e-i-k
Jeśli odgadniecie:
5 wyrazów dostaniecie 15 komci, 5 wpisów do KG
4 wyrazy dostaniecie 10 komci i wpis do KG
3 wyrazy dostaniecie 5 komci
2 wyrazy dostaniecie 3 komcie
1 wyraz dostaniecie 1 komcia
No to tyle. Konek trwa do 12.12.07r.
PAPATKI!!!

2007-12-03
Czemu się nie zgłaszacie?! Znowu musiałam przez Was usunąć konka:(. Za to, że dwie osoby się zgłosiły dostają dyplom i 5 komci. To dyplom dla Asi93:



















A to dyplom dla Karoliny:














Jutro są w mojej klasie mikołajki. Strasznie się cieszę! No i odrazu mówię, że za nie długo napiszę, ale nie wiem kiedy. Sory!!!
2007-11-27
Sory, że wczoraj nie napisałam, ale nie miałam czasu, bo do wieczora odrabiałam lekcje z matmy (pan chyba już kompletnie zwariował). Chyba niestety nie będę pisać przez najbliższy czas, bo nie mam zabardzo czasu, a dzisiaj nawet jeszcze nie zaczęłam się uczyć na sprawdzian, który jest JUŻ JUTRO!!! Teraz notka o tym jak sfotografować szczeniaka.

Opis:
-Wyjmujemy film z pudełka i wkładamy do aparatu fotograficznego.
-Wyjmujemy kanister po filmie z pyska szczeniaka i wyrzucamy do kosza.
-Wyciągamy szczeniaka z kosza, otrzepujemy herbaciane fusy z jego pyska.
-Wybieramy odpowiednie tło do zdjęcia.
-Zakładamy aparat na statyw i ustawiamy ostrość.
-Znajdujemy szczeniaka i wyciągamy mu brudną skarpetkę z pyska.
-Ustawiamy szczeniaka w wybranym miejscu i wracamy do aparatu.
-Rezygnujemy z wybranego miejsca i czołgamy się za szczeniakiem po podłodze.
-Staramy się ustawić ostrość jedną ręką, drugą odpędzamy szczeniaka.
-Przynosimy chusteczkę higieniczną i wycieramy odcisk nosa z obiektywu.
-Wyciągamy kostkę z fleszem z pyska szczeniaka i wyrzucamy do kosza.
-Wyrzucamy kota na dwór i dezynfekujemy podrapanie na nosie szczeniaka.
-Kładziemy gazety z powrotem na stoliku.
-Staramy się przyciągnąć uwagę szczeniaka piszczącą zabawką, machając nią nad głową.
-Zakładamy okulary z powrotem na nos i sprawdzamy czy aparat nie jest uszkodzony.
-Rzucamy się do szczeniaka i wynosimy go na dwór zanim będzie za późno.
-Wołamy 'drugą połowę' żeby posprzątała po szczeniaku.
-Przygotowujemy sobie drinka.
-Siadamy wygodnie w fotelu i postanawiamy nauczyć jutro szczeniaka 'siad' i 'zostań', już z samego rana.
2007-11-25

Trochę horroru (może jeszcze tego nie znacie...)
Pod Warszawą mieszka w domu taki młody gość który posiada rottweilera.
Któregoś pięknego dnia ów rottweiler zwiał. Pies pojawił się wieczorem, o
zmierzchu z czymś w pysku. Chłopak podszedł do furtki wpuścić pupila i o mało
nie padł. Pies w pysku trzymał drugiego psa i to psa sąsiada. Nieżywy pies
był mały, starszy i sąsiad był do niego bardzo przywiązany. Po dojściu do
siebie chłopak wziął martwego psa, oczyścił go z ziemi, umył i wysuszył
suszarką. Psiak był jak nowy. Potem poczekał aż u sąsiada światła zgasną,
zakradł się i podłożył psa przy jego budzie. W końcu pies był stary i mógł
zdechnąć sam. Swojego bandziora zamknął w łazience i ze zdenerwowania nie
zmrużył oka do rana. Rano poleciał zobaczyć co u sąsiada. Przechodzi koło
jego furtki, patrzy, a sąsiad siedzi na schodkach i kiwa się do przodu, do
tyłu...
Co tam u was sąsiedzie - zapytał z pełną beztroska.
Och, nie wiem, naprawdę nie wiem... co się dzieje... Boże mój... -
wyszeptał sąsiad.
A cóż się stało - spytał chłopak przełykając ślinę.
Wie Pan, wczoraj zdechł mi pies... sam go zakopałem z tylu, w ogrodzie...,
a dziś niech Pan sam spojrzy, znowu czeka przy swojej budzie... 

Pliss piszcie na gg!

2007-11-24
Hejka! Sory, że tak długo nie pisałam, ale zupełanie nie miałam czasu.


Historia stworzenia świata (z punktu widzenia psa)
-Pierwszego dnia Stworzenia Świata, Bóg stworzył Psa.
-Drugiego dnia, Bóg stworzył człowieka, żeby służył Psu.
-Trzeciego dnia, Bóg stworzył wszystkie zwierzęta, żeby mogły być potencjalnym pożywieniem dla Psa.
-Czwartego dnia, Bóg stworzył pracę, żeby człowiek mógł pracować dla dobra psa.
-Piątego dnia, Bóg stworzył piłkę tenisowa, żeby pies mógł ją aportować, albo nie.
-Szóstego dnia, Bóg stworzył nauki weterynaryjne, żeby pies był zdrowy, a człowiek ubogi.
-Siódmego dnia, Bóg chciał odpoczywać, ale musiał wziąć psa na spacer.

No mam nadzieję, że nota fajna. Piszcie do mnie na gg (4113295).

2007-11-20

W dzisiejszej notce odpowiem na pytanie: "Bernardyny, najlepiej rozpoznawalne psy?"


Zastanawiałeś/aś się kiedyś, jaka rasa psów jest najbardziej rozpoznawalną na świecie? Trudno wskazać jedną rasę, jednak z pewnością wśród najbardziej znanych psów na świecie są bernardyny. Dlaczego?

Jest kilka powodów. Przede wszystkim są to jedne z największych psów na świecie, a wiadomo, duży więcej może. Ogromne rozmiary i siła przyniosły mu sławę. W latach 1800-1814 w schronisku na Przełęczy Świętego Bernarda żył bernardyn o imieniu Barry. Przypisuje się mu uratowanie ponad 40 osób - zaginionych i zasypanych przez lawiny turystów. Przyniosło mu to wielką sławę, zbudowano nawet pomnik Barrego.

Wizerunek bernardynów popsuł nieco film Stephena Kinga z 1981 – Cujo. Cujo jest spokojnym i przyjaźnie nastawionym zwierzęciem. Wszystko zmienia się, gdy podczas pogoni za królikiem został ukąszony przez nietoperza zarażonego wirusem wścieklizny. Zachorował, zaczął pogrążać się w szaleństwie i stał się bezlitosną maszyną do zabijania...

Jednak 11 lat później światło dzienne ujrzał Beethoven – najsłynniejszy z bernardynów. Film z 1992 roku przyniósł niewiarygodną sławę tym psom. Są to przecież łagodne, wierne i przyjacielskie psy, znane ze swojej lojalności, spokoju, tolerancji w stosunku do innych zwierząt oraz dzieci. 



Zapraszam na blog mojej koleżanki, który jest również o psach <klik>

2007-11-19
Hejka! Dziś ma czas więc napiszę notkę. Mam nadzieję, że się cieszycie. Nocia będzie o psich sportach.


FLYBALL to sport zespołowy, można by rzec sztafeta, polega on na przebiegnięciu psa przez czterech przeszkód (płotki) dobiegnięciu do maszyny wyrzucającej piłkę, chwyceniu piłki i powrocie do właściciela pokonując wcześniej wymienione przeszkody. Piłka wyrzucana jest automatycznie z maszyny po tym jak pies uderzy przednimi łapami w dźwignię (pedał), złapanie piłki jest bardzo efektowne i choć nie zawsze udaje się złapać ją za pierwszym razem to pies wytrwale za nią biegnie i wraca z nią do punktu startu. W momencie gdy pies przekroczy linię startu puszczany jest następny pies, który pokonuje ten sam tor przeszkód. Drużyna składa się z czterech psów. Drużyny psów podzielone są na rasy oraz klasę ras mieszanych. W zawodach tych liczy się czas przebycia toru oraz bezbłędne pokonanie toru. Flyball jest zabawą znaną na całym świecie, powstały specjalne stowarzyszenia organizujące zawody i ustalające reguły gry.

AGILITY jest stosunkowo młodą dyscypliną psiego sportu, która powstała w latach siedemdziesiątych w Wielkiej Brytanii. Sport ten jest dla psów szybkich, zwinnych, błyskawicznie reagujących na polecenia swojego przewodnika. Polega na jak najszybszym, bezbłędnym, pokonaniu toru przeszkód (podobnie jak w jeździectwie) składającego się z różnej wielkości płotków, tuneli, huśtawki itp. O kolejność pokonywania przeszkód przewodnicy psów dowiadują się tuż przed startem. Psy wchodzą na tor bez smyczy oraz bez obroży, prowadzone są przez swoich właścicieli jedynie za pomocą głosu i gestów, zabronione jest dotykanie przeszkód oraz psa. Pokonanie toru przeszkód w innej kolejności niż zostało to ustalone oznacza dyskwalifikację. Sport ten zyskał popularność nie tylko Europie ale na całym świecie, w Stanach Zjednoczonych amstaffy z powodzeniem biorą udział w takich zawodach. Od kilku lat organizowane są Mistrzostwa Świata w tej dyscyplinie organizowane przez FCI.

FRISBEE to krążek wielkości około 20 cm, wykonany z miękkiego tworzywa, od jego nazwy powstała zabawa sportowa znana na całym świecie pod nazwą Frisbee. Pewną odmianą tej zabawy jest "psie frisbee". Sport ten nie jest tak popularny jak wymienione wcześniej dyscypliny, jednak równie ciekawy i wymagający szybkości i zwinności od psa. Frisbee jest właściwie zabawą właściciela z psem przy zastosowaniu dodatkowych akcesorii jakimi są latające krążki :) Właściciel rzuca psu jeden lub kilka krążków, w odstępach jeden po drugim, natomiast zadaniem psa jest jak najbardziej widowiskowe wyłapywanie frisbee w powietrzu. Istnieją różne kombinacje w rzucaniu, im trudniejsze i ciekawsze tym bardziej widowiskowe. Zabawa ta powstała w Stanach i tam też jest najbardziej popularna, organizowane są też międzynarodowe zawody w tym sporcie. Amstaffy bardzo dobrze nadają się do tej zabawy ponieważ są szybkie i skoczne.

WEIGHT PULLING czyli przeciąganie ciężarów. Jest to sport, w którym liczy się siła i wola walki, w przeciwieństwie do powyższych dyscyplin gdzie główną rolę odgrywała szybkość i zwinność. Zasady są proste, pies musi przeciągnąć, bez faulu, sanki lub wózek z ciężarem na odległość 10 m (Europa) lub 16 stóp(USA). Handler może zachęcać psa na różne sposoby, nie może jednak dotykać psa, używać smakołyków, zabawek lub innych przedmiotów oraz wykorzystywać innych zwierząt stymulując psa do ciągnięcia. Na świecie istnieje wiele stowarzyszeń organizujących zawody w weight pullingu, jednak w Polsce ta dyscyplina sportu jest jeszcze stosunkowo młoda lecz dobrze się rozwijająca, coraz częściej organizowane są zawody, w których udział biorą zazwyczaj pitbulle i amstaffy. Psy biorące udział w zawodach w.p. osiągają imponujące wyniki przeciągając ciężary o wadze przekraczającej 1000 kg.

Mam nadzieję, że notka Wam się podoba.





Zapraszam na blogi moich koleżanek:
http://szalonana10.blog.interia.pl         
http://mojpies2903.blog.interia.pl        
http://skazancyfoxriver.blog.interia.pl
2007-11-14

Hejka!
Mam dla Was (mam nadzieję) przykrą wiadomość. Muszę zrobić parę dni przerwy na kompie, bo mamy strasznie dużo zadawane i do tego robię pracę na konkurs. Jak będę miała czas to znowu zacznę pisać, ale narazie tak jak mówiłam mam dużo do roboty. Mam nadzieję, że jak ponownie wejdę na kompa to będzie dużo komciaków. Pozdro dla wszystkich. PAPATKI!

PS. Jak chcecie to podajcie mi swoje nr gg, napewno za niedługo odpiszę.

2007-11-13
Dziś moja notka odpowie na pytanie "Czy naprawdę psy upodabniają się do swoich właścicieli?"


W licznych zakątkach świata coraz bardziej popularne stają się konkursy na najbardziej uderzające podobieństwo psa do swojego właściciela. Konkursy takie odbywają się między innymi w USA czy Izraelu. Jak dowodzą badania brytyjskiego profesora psychologii, podobieństwo między psem a jego właścicielem z czasem wzrasta! Jakby tego było mało, bardzo często psy i ich właściciele są podobni z charakteru. Leniwy pies swoje lenistwo zawdzięcza zazwyczaj swojemu leniwemu właścicielowi. Natomiast aktywny na co dzień w ogrodzie Pan zapewne doczeka się licznych "pomocnych" robót ziemnych w wykonaniu swojego pupila. Czy Twój pies również jest podobny w jakimś stopniu do Ciebie?


Mam nadzieję, że notka Wam się podoba. KOMĘTUJCIE!!!!!!!

FiLMy 2007-11-12

Dziś parę filmików o naszych przyjaciołach, a konkretnie zwierzakach.






Fakty i mity o psach 2007-11-11
Dzisaj napiszę o psich faktach i mitach.



Poniżej przedstawione są najpopularniejsze psie mity:

Mit: Jeśli pies ma czarne podniebienie na pewno jest agresywny!
Fakt: Charakter psa nie ma nic wspólnego z kolorem jego podniebienia. Charakter psa zależy od odpowiedniego wychowania i socjalizowania z otaczającym go światem.

Mit: Pies, który je surowe mięso jest agresywny!
Fakt: Tak jak w przypadku czarnego podniebienia, charakter psa i to czy jest agresywny nie ma nic wspólnego z tym co je.

Mit: Pies od słodkiego dostanie robaków!
Fakt: Tak samo jak ty pies od jedzenia słodkości nie dostanie robaków. Pamiętajmy jednak, że to co smaczne dla nas nie musi być idealnym pożywieniem dla psów. Istnieją dla nich specjalnie produkowane różnego rodzaju ciasteczka i słodkości.

Mit: Jeśli pies je trawę to znaczy, że będzie padał deszcz.
Fakt: Deszcz będzie padał niezależnie od tego czy pies zje trawę czy nie. Na padający deszcz mają wpływ warunki atmosferyczne.

Mit: Pies, który pieje mleko będzie miał robaki.
Fakt: Pies nie może zarazić się robakami pijąc mleko, gdyż w mleku nie znajdują się ani larwy, ani jaja ani same robaki. Co najwyżej pies może dostać rozwolnienia.

Mit: Od białego sera pies dostanie pcheł!
Fakt: Pies nie będzie miał pcheł jeśli będzie jadł biały ser. Podobnie jak to jest z mlekiem.

Mit: Smak krwi wzmaga agresję u psów lub pies, który raz posmakował krwi stanie się agresywny.
Fakt: Agresja nie ma nic wspólnego z tym czy pies poznał smak krwi. Nie ma na to żadnych dowodów. 


Jeśli chcecie coś wiedzieć na temat psów lub innych zwierząt, a tego nie ma na moim blogu to piszcie do mnie w komciach, na gg (4113295), albo na e-maila (pumka1202@znajomi.pl).
2007-11-10



















Strasznie dziękuję za pomoc, ale jednak zdecydowałam narazie nie zakładać nowego blogaska. Chcę więcej pisać na tym i go dorabiać.


Teraz napiszę jakąś ciekawostkę o zwierzaczkach, a dokładniej psiakach.

1. Dlaczego psy krążą wokół zanim się położą?
Jest to bardzo stary zwyczaj, praktykowany wśród dzikich psów. Związany on był z zapewnieniem sobie bezpieczeństwa. Pies zanim się położył obchodząc teren sprawdzał, czy jest bezpieczny. A poza tym wybierał najbardziej wygodne miejsce. To zupełnie tak samo jak niektórzy ludzie, którzy wyczyniają "cuda" ze swoją poduszką zanim się położą. 

2. Dlaczego nasze psy przeciągają się?
Gdy Twój pies wita Cię pod drzwiami, często przyjmuje pozycję przeciągania się. Nie jest to objaw niewyspania, wręcz przeciwnie, w ten sposób pragnie Ci powiedzieć, "Cieszę się, że Cię widzę". Innym razem może to oznaczać: "Proszę, pobaw się ze mną". Możesz odpowiedzieć swojemu psu tym samym, przeciągnij się, będzie to sygnał do zabawy. 

3. Dlaczego psie nosy nie zamarzają w czasie zimy?
Zdrowe psy powinny mieć zawsze wilgotne nosy. Czy to jest niebezpieczne w czasie dużego mrozu? Czy nos może zamarznąć? Otóż, nie! Nos jest najbardziej ogrzewaną częścią ciała Twojego psa. A zatem mokry nos psa nigdy nie zamarznie, gdyż jego organizm ciągle dostarcza w to miejsce ciepło. 

4. Dlaczego psy uczą się łatwiej niż koty?
Koty nie są głupie, ale po prostu nie chcą się uczyć wykonywania poleceń tak jak psy. Związane to jest z tym, że przodkowie psów żyli w grupie, gdzie dowodził przewodnik. A zatem pies instynktownie traktuje Ciebie jak przewodnika i wykonuje Twoje polecenia. Natomiast dzikie koty żyją samotnie i nie muszą się słuchać nikogo. 

No to tyle. Czytajcie i komciajcie:)!
2007-11-05

Hejka! 

Mam pytanko, ono będzie mi bardzo pomagało. Każdemu mi pomoże dam 5 komci i wpis do księgi.

Mam założyć nowego bloga? Jak tak to o czym?


2007-10-31

Obiecywałam więc zpełniam obietnice, zrobiłam nowy nagłówek. Mam nadzieję, że wam się podoba. Nie będę pisać do wtorku, bo teraz na Wszystkich Świętych jadę do babci, a w poniedziałek mam angielski. Pa!

2007-10-30

Hejkka!!! Powracam, bo z innym blogiem nie wypaliło. Mam nadzieję, że się cieszycie. Za niedługo może na tym blogu wprowadzę zmiany. Papatki!!!

2007-10-24

Usunęłam konka, a teraz blokuje bloga. Może kiedyś go odblokuje, ale to nie jest pewne.

2007-09-29
Znalazłam świetnego bloga. To jest jego adres: www.psiara0401.blog.interia.pl. Jest o psiekach, czyli o tym co kocham. To jest blog mojej koleżanki z wakacji, przyjaciółki Ady. Ma bardzo fajny quiz o rasach psów. To jest jeden z dwuch avków tego bloga:












Mam nadzieję, że na tego bloga zajrzycie.
2007-09-25
Zakańczam konkursik!!!

Wyniki:

1) Amy Diamond
2) Ivan Komarenko
3) Joanna Koroniewska
4) Paweł Małaszyński

2007-09-20
Heja! Sory, że tak mało piszę, ale mamy strasznie dużo lekcji. Teraz wam podam ile ok. z jakiego przedmiotu:
1. matma- 4 strony
2. polski- ciągle jakieś rysunki
3. religia- tak samo jak polski
4. historia- trudno określić (ostatnio mieliśmy narysować komiks do jednej z podanych legend i narysować do każdej z nich obrazek)
Resztę mamy mniej, ale i tak dużo.
A właściwie co tak mało komentujecie? Szkoda mi, bo myślałam, że będzie trochę więcej komci.

Dobra ogłaszam konkurs, a raczej test. Oto pytania:

Co to za piosenkarka?



















Co to za piosenkarz?





















Co to za aktorka?




















Co to za aktor?
















To koniec testu!
0-1 dobrych odpowiedzi- 1 komciak
2-3 dobrych odpowiedzi- 3 komcie
4- dobre odpowiedzi- 5 komci
Test trwa do 25.09.07r. Przez ten czas nie będę pisać. PAPATKI!!!
2007-09-15
Jak widzicie zmieniłam szablon. Mam nadzieję, że wam się podoba. Nie będę pisać za często, bo mam strasznie dużo lekcji. Przepraszam tych, którzy mi piszą komenty, a ja im nie odpisuję, ale mam strasznie mała czasu, notki piszę przy posiłkach, bo inaczej bym wogóle ich nie mogła pisać. Moja przyjaciółka Ola się już wyprowadziła;(. 
Wczoraj byłam obciąć włosy i się zaszczepić. Potem poszłam na chór i SKS. Za niedługo idę przebić uszy.
2007-09-13
Hejka! Mam dla Was świetną i okropną wiadomość. Jeśli byliście na moim drugim blogu to wiecie, że do mojej klasy chodzi nowy chłopak (strasznie głupi). Jest u nas za karę i chyba nie za dobrze się uczy. No, ale teraz przejdźmy do rzeczy. Najpierw powiem wam złą wiadomość. Ja mam w dzienniku nr. 3, a ten chłopak 4 okropność, ale najgorsze jest to, że muszę z nim być dyżurną. Teraz dobra wiadomość raz się zgłosił, cud normalnie;). No to tyle. PAPA!!!
2007-09-05
Dzisiaj napiszę o narządach zmysłów psa.


Narządy zmysłów


W warunkach naturalnych pies aby przeżyć musi polować, narządy zmysłów rozwinęły się więc u niego w taki sposób, aby mu to ułatwić. Wszystkie odgrywają ważną rolę, jednak lata selekcji hodowlanej zaważyły na stopniu, w jakim u współczesnych psów domowych rozwinięte są poszczególne z nich. Na przykład szybkie psy ścigające zwierzynę na otwartej przestrzeni, takie jak charty angielskie, afgańskie i saluki, posługują się głównie wzrokiem i tracą zainteresowanie ofiarą, gdy tylko stracą ją z pola widzenia. Natomiast bloodhoundy, bassety i beagle do polowania wykorzystują przede wszystkim zmysł węchu i potrafią godzinami iść po śladzie, który ofiara zostawiła nawet tydzień wcześniej.

Zmysł węchu jest doskonale rozwinięty u wszystkich psów. W rozróżnianiu poszczególnych osobników odgrywa niemal tak ważną rolę jak wzrok u ludzi. Węch służy nie tylko znajdowaniu pożywienia, ale pełni także jedną z ważniejszych funkcji w komunikacji między psami.

Psy widzą dobrze na odległość, co jest przydatne w czasie polowania, natomiast nie potrafią skupić wzroku na przedmiotach znajdujących się bliżej niż około 25 cm od ich oczu. Rozróżniają kolory, choć nie tak wyraźnie jak człowiek. Natomiast w przyćmionym świetle widzą lepiej niż my. Umiejętność rozróżniania szczegółów jest u psa ograniczona. Znajdujący się w większej odległości nieruchomy obiekt może pozostać niezauważony, jednak gdy tylko się poruszy pies natychmiast go dostrzeże.

Słuch jest u psów dobrze rozwinięty. Słyszą one szerszy zakres częstotliwości i z większej odległości niż ludzie. Tę ich zdolność wykorzystujemy posługując się w szkoleniu gwizdkami ultradźwiękowymi. Dźwięki o wysokim tonie, jak na przykład wydawane przez odkurzacz czy inne sprzęty domowe, są dla psów nieprzyjemne lub wręcz bolesne. Psy o stojących uszach słyszą lepiej, ponieważ małżowiny pełnią rolę wzmacniacza. Te, które mogą, kierują uszy w stronę źródła dźwięku.

Zmysł smaku, podobnie jak i węchu, odgrywa istotną rolę w upodobaniach pokarmowych poszczególnych psów. Większość akceptuje wiele różnych smaków, a do ulubionych należy smak słodki.

Psy, podobnie jak inne ssaki, są wrażliwe na temperaturę i ból, a przyjazny dotyk sprawia im przyjemność. Wrażliwość na dotyk różnych okolic ciała jest cechą indywidualną. Większość psów lubi drapanie po głowie, klatce piersiowej i grzbiecie, wiele reaguje jednak agresywnie kiedy dotyka się ich ogona lub łap.

2007-09-04
Dzisiaj dodam obrazki psów. Mi się bardzo podobały.
































ALE dużo tych obrazków. Mam nadzieję, że tak dużo też będzie komci, a nawet więcej :). Jak chcecie żebym napisała o waszej rasie psa lub o jakiejś ciekawej to napiszcie w komciach.
Jamniki 2007-09-02

Napiszę dzisiaj o jamnikach długowłosych miniaturowych, bo sama mam tę rasę.

Jamniki to niezbyt inteligentne psy, ale można je wyszkolić. Są bardzo ciekawskie.
Jamniki to rasa popularna. Ich kraj pochodzenia to Niemcy. Wysokość w kłębie tych jamników to 12-14cm. Ważą ok. 4-5 kg. Mogą mieszkać w małym mieszkaniu. Gubią mało włosów. Nie wymagają obcinania. Powinny być czesane 3 razy w tygodniu po 15 minut. Wymagają spaceru codziennie po 10 minut. Przeciętna cena szczenięcia to 1600zł. Miesięczny koszt utrzymania tych psów to to ok. 65zł. Żyją gdzieś do 14 lat. Mogą być hałaśliwe. Trudno nauczyć tego psa czystości.
No to tyle o jamnikach długowłosych miniaturowych.
 
Jeśli chcecie się czegoś dowiedzieć o jakiejś rasie psa to napiszcie o tym w komentarzach.

Border Collie 2007-08-28
Dzisiaj napiszę o rasie Border Collie, bo jest cudna.

Border Collie są bardzo inteligentna i do tego piękne psy. Jak oglądam mój program rano z zawodami dla psów to najczęściej występuje właśnie ta rasa. Zazdroszczę tym którzy mają tego psa. 
Bardzo żadko można spotkać tą rasę biało-brązową lub biało-kremową. Border Collie to rasa rzadko spotykana w Polsce. Te psy pochodzą z Wielkiej Brytanii. Ich wysokość w kłębie wynośi ok. 50-53 cm. Ważą 18-21kg. Najlepiej żeby mieszkały w dużym mieszkaniu lub domu. Są aktywne. Ta rasa jest dość droga ok.1900zł, ale są świetne, więc warto je kupić. Żyją gdzieś 12 lat.
Ich miesięczny koszt utrzymania wynośi 155zł. Są bardzo posłuszne i strasznie szybko się uczą. Niestety mają jak każdy pies wady. Pozostawione bez opieki mogą niszczyć sprzęty.


Galeria:


























2007-08-26

Dzisiaj napisze o niezbędnym wyposażeniu psa
1. Obroża jest najważniejszym przedmiotem w wyposażeniu naszego psa.
2. Smycz powinna być sporządzona z mocnej skóry, szerokości 1 - 2 cm i około 120 cm długości.
3. Kaganiec jest rzeczą nielubianą przez pana i psa, nie powinno jednak brakować w niezbędnym wyposażeniu.
4. Psie legowisko (skrzynia z naciągniętym płótnem lub koszyk) powinno być tak obszerne, aby pies mógł się tam wyciągnąć i czuć się dobrze.
5. Dla mniejszych psów nadaje się jako legowisko koszyk przenośny, psia chatka, albo psia nora.
6. Duży pies powinnien do leżenia otrzymać materac.
7. Pies musi mieć swoją miskę przeznaczoną wylącznie dla Niego.
8. Naczynie do picia wody powinno być tak cięzkie i w takim kształcie, żeby się nie przewracało.
9. Piłka i kość to najzbędniejsze zabawki naszego psa.
10. Wędrując z psem po polach i lasach trzeba mieć ze sobą gwizdek. 

2007-08-23
Mam prośbę głosujcie na mnie w konkursie na madzia0100.blog.interia.pl i na megainstrukcje.blog.interia.pl.
-Jeśli zgłosujecie na mnie 5-cioma komciami to oddam głos na waszego bloga, dam wam 5 komci i wpiszę się do księgi gości
-Jeśli zgłosujecie na mnie 10-cioma komciami to oddam głos na waszego bloga, dam wam 10 komci i wpiszę się 2 razy do księgi gości 
-Jeśli zgłosujecie na mnie 15-stoma komciami to oddam głos na waszego bloga, dam wam 15 komci i wpiszę się 3 razy do księgi gości
-Jeśli zgłosujecie na mnie więcej razy to dam tylę komci ile głosów, oddam głos na waszego bloga i dodam do linek
PLIZZZZZ!!! Głosujcie!!!!!!!!


2007-08-21
Znalezłam ładnego pieska i jego opis sami zobaczcie.


Nazwa rasy: Canaan Dog
Inne nazwy: Kelev K'naani
Kraj pochodzenia: Izrael


Historia i pochodzenie:

Psy tej rasy pochodzą od grupy półdzikich psów zwanych pariasami. Zainteresowanie rasą w Europie przypada na lata 30. XX wieku. W tym okresie Rudolfina Menzel próbowała wdrażać psy europejskie do działań militarnych na pustyniach dzisiejszego Izraela. Jednak w tak trudnych warunkach klimatycznych okazywały się te rasy nieprzydatne. Jej uwagę zwróciły wtedy psy żyjące w ówczesnej Palestynie, na obrzeżach miast, ale nie udomowione. Od tamtych lat odbywała się selekcja osobników pod względem użytkowości. Menzel opracowała pierwszy wzorzec Canaan Doga, jednak dopiero po jej śmierci, w 1964 roku FCI uznała oficjalnie te rasę.

Jeśli ktoś ma tą rasę psa to niech da komcia. Plizzzzz!!! Ale inni też niech komcie dają.


2007-08-19

Dzisiaj napiszę o fajnym filmie pt. "Psy i koty".


O filmie

Już od początku świata trwa wojna o panowanie nad Ziemią, w której biorą udział dwaj ważni przeciwnicy. Ta wojna jest tak tajna, że być może rozgrywa się bez twojej wiedzy w twoim własnym salonie! Przez lata walka o dominację nad światem między psami i kotami była pod kontrolą dzięki niepewnemu zawieszeniu broni. Ale ten okres pozornego pokoju właśnie zmierza ku końcowi. Szalony na punkcie władzy perski kot, Pan Tinkles, wyłamuje się z umowy, zakładając masowy koci ruch przeciwko najlepszym przyjaciołom człowieka.


W poprzedniej notce mówiłam, że będę pisać o psach, ale nie myślcie sobie, że tylko rasy i takie tam, O filmach z psami będę też pisać.

2007-08-17

Konkurs zakończony
Najwięcej było odpowiedzi, że mam pisać o psach.



Jak widzicie zmieniłam trochę szabln. Mam nadzieję, że wam się podoba. Mi się podoba. Musiałam zmienić chomikowi imię, bo jak go zawołałam to się nie odwracał. Ma teraz na imię nie Duduś tylko Misio. Na to imię przynajmniej się odwraca. To będzie też łatwiejsze dla mnie, bo zawsze zamiast normalnych imion jak Keton, Duduś itp. mówię Misio. Dzisiaj mi zasnął na rękach. Spał chyba z pół godziny. O mało co nie zasnęłam przy nim. No to kończę. Papa! A i zapomniałam bym o obrazku, ale już daję.

2007-08-12







Jakie ciekawostki chcecie:
1. o psach
2. o kotach
3. o gryzoniach
4. o koniach
5. wy wymyślcie
Za odpowiedź dostajecie 3 komcie. Na odpowiedzi czekam do 17.08.07. Przez ten czas nie będę pisać notek. Jak widzicie napisałam dzisiej inną czcionką, ale nie będę tak pisać tylko to jest wyjątkowa notka.

2007-08-10

Skasowałam konkurs, bo nikt się nie zgłaszał i miałam dość. Teraz zacznę pisać różne ciekawostki. Będę też robić mini konkursy. Przy tej notce napiszę porównanie wieku psa z wiekiem człowieka.



Wiek psa = wiek człowieka
12 miesięcy = 16 lat
16 miesięcy = 18 lat
18 miesięcy = 20 lat
20 miesięcy 21 lat
22 miesiące 22 lata
2 lata = 24 lata
3 lata = 28 lata
4 lata = 32 lata
5 lat = 36 lat
6 lat = 40 lat
7 lat = 44 lata
8 lat = 48 lat
9 lat = 52 lata
10 lat = 56 lat
11 lat = 60 lat
12 lat = 64 lata
13 lat = 68 lat
14 lat = 72 lata
15 lat = 76 lat
16 lat = 80 lat
17 lat = 84 lata
18 lat = 88 lat
19 lat = 92 lata
20 lat = 100 lat

2007-07-30
Cześć!!! Wkońcu jestem w domciu. Byłam w hotelu Monica Beach. Na wakacjach było fajnie ale nie powiem, że super. Super nie było, ponieważ Fuerteventura to pustynia, ale naszczeście przy hotelu było dużo roślinnośći (bo ją ludzie zasadzili). Fajnie było ponieważ były dwa baseny, byłam na dwuch superowych wycieczkach, był minigolf, bilard, tenis ziemny i stołowy. Minigolf był zupełnie za darmo, za bilarda trzeba było zapłacić 2 euro, za jedną paletkę w tenisie ziemnym 1,5 eura, a za ping-ponga 10 euro depozytu. Mieszkałam w głównym budynku na perterze w pokoju 59. Wystarczyło mi wyjść tylko przez balkon i już byłam nad basenem, niestety drugi był dość daleko, a do tego ten dalej był ze ZJEŻDŻALNIĄ. Nad morze miałam dość blisko. Przez pierwszy tydzień fal prawie nie było, ale przez drugi były wielkie. Były trzy bary i jedna stołówka. Jeden bar nad basenem (bez zjeżdżalni) otwarty od 10.00 do 18.00, drugi przy plaży otwarty od 11.00 do 17.00, a jeden w głównym budynku otwarty od 18.00 do 1.00 (od 23.00 trzeba było płacić). Śniadania były od 8.00 do 10.30, obiady od 12.30 do 14.00. Na kolacjach były dwie tury. Pierwsza od 18.00 do 19.30, a druga od 20.00 do 21.30. Teraz opowiem o wycieczkach. Na jednej wycieczce byliśmy na plaży szerokiej na chyba 2 km w Sotavento i na wydmach z piasku z Sahary to było koło Coralejo. Na drugiej wycieczce byłam w Oasis Parku. To było tak jakby zoo, ale fajniejsze, bo urozmaicone w show. Były zwierzęta z różnych stron świata np. gazela, krokodyle, żyrafy, krokodyle itp. Można było wejść do takich klatek gdzie fruwały różne ptaki. Były też show z papugami, krokodylami, fokami i jakimiś ptakami. Byłam na trzech. Nie byłam tylko na show z jakimiś ptakami, ale podobno było najgłupsze. Najbardziej mi się podobało show z fokami, potem z papugami, a na końcu z krokodylami, ale to nie znaczy, że było głupie. Na show z fokami, foki robiły różne sztuczki, ale nie umiem wytłumaczyć jakie. Na show z papugami, papugi robiły sztuczki np. jeździły na rolkach i na rowerze. Na show z krokodylam facet z krokodylami robił sztuczki np. wkładał rękę do buzi krokodyla. No i to na tyle.
2007-07-05

Teraz nie będę pisać parę tygodni, bo jadę na Fuerteventurę. Jak wrucę to odrazu napiszę notkę. Jak chcece to zostawiajcie komentarze. Możecie w nich mi podpowiedzieć gdzie mogę jechać w przyszłym roku na wakacje, albo co mogę robić jak przyjadę z resztą piszce co chcecie. A i jeszcze bardzo proszę aby Sylwia (http://www.nasz-malutki-swiat-kumpelek.blog.onet.pl/) odebrała dyplom. Pozdrowienia! Pa!

2007-06-27

I miejsce- www.nasz-malutki-swiat-kumpelek.blog.onet.pl 
II miejsce-
www.aduniamonia.blog.interia.pl
III miejsce- www.catx.blog.interia.pl 
IV miejsce-
www.killerpilzeandme.blog.interia.pl
V miejsce- www.tokio-hotel-opowiadanie-bill-kaulitz.blog.onet.pl

Od teraz (27.06.07r.) do 1.07.07r. możecie głosować na te blogi.
                                                                                                                 

2007-06-25

Zgłoszenia już zakończone. 
Oto osoby, które są w konkursie:
1.
www.catx.blog.interia.pl  
2.
www.aduniamonia.blog.interia.pl
3. www.nasz-malutki-swiat-kumpelek.blog.onet.pl
4. www.killerpilzeandme.blog.interia.pl
5. www.tokio-hotel-opowiadanie-bill-kaulitz.blog.onet.pl
W następnej noci, którą napiszę jutro, albo po jutrze wyniki pierwszego etapu czyli tego gdzie ja oceniam blogi.


Regulamin w poprzedniej notce.

2007-06-23
Szybki konkurs na najładniejszego bloga!!!
Regulamin: Zgłasza się 5 blogów. W pierwszym etapie ja je oceniam, a w drugim wy wybieracie blog, który wam się najbardziej podoba.
Nagrody:
1 miejsce- napis na bloga, dyplom i avek
2 miejsce- napis na bloga i dyplom
3 miejsce- dyplom
Zgłaszajcie się w komentach pod tą notką.

2007-06-23
2007-06-20
Cześć! Mam nowego bloga. Istnieje od wczoraj, więc mam tam dopiero mało napisane. Będę tam opisywała moje ciekawsze dni. Oto adras mojego 2 bloga: pamietnik123.blog.interia.pl






2007-06-19
Mam dla Was pytanie.
Za każdą odpowiedź na moje pytanie 5 komentarzy.
Co mam dac na tego bloga?:
1. Ciekawostki o zwierzętach
2. Coś o mnie
3. Konkursy
4. Inne (podajcie co)
Niech zgłaszają się nawet Ci co nie mają bloga. Pytanie trwa od 19.06.07r. do 22.06.07r.
2007-06-11

UWAGA!!!!!

KONIEC KONKURSU!!!!!!!

Poprawna odpowiedź to C.


2007-06-09
Konkurs!!!
Cześć! Mam dla Was konkurs. Za każde zgłoszenie 5 komci, a za dobrą odpowiedź + jeszcze 2 komcie. A oto pytanie konkursowe:
Ile wynosi wysokość Dingo:
a) 28cm-56cm
b) 42cm-1m
c) 44cm-63cm
Konkurs trwa od 9 czerwca do 11 czerwca.



Odpowiedź jest w "Zwierzętach Australi".


2007-06-09

  








2007-06-07

  




Co chcecie zobaczyć na moim blogu:
a) więcej ciekawostek o zwierzętach
b) konkursy
Za każdy komentarz (który będzie odpowiedzią na moje pytanie) 5 komentów. Odpowiadzi na pytanie zostawiać pod tą notką. Niech zostawiają komenty nawet Ci co nie mają bloga. Plis Komentujcie!
Konkurs! 2007-06-03
Uwaga konkurs!
Za każde zgłoszenie 2- komenty i 2- wpisy do księgi gości. Konkurs trwa od 3 czerwca do 6 czerwca. A oto pytanie:
Jaka rasa psa wymaga strzyżenia?:
a) JAMNIK
b) GOLDEN RETRIVER
c) DOBERMAN
d) AKITA
Dobra odpowiedz 2 komenty.                                     
2007-05-27

Kot w różnych jęzkach:
angielski: CAT
hiszpański: GATO
francuski: LE CHAT
włoski: GATTO
ukraiński: KOTUK
japoński: NEKO
hawajski: POPOKI
finlandzki: KISSA
szwajcarski: POES
filipiński: PUSA
rosyjski: KOSHA
izraelski: CHA'TOOlL(A)
niemiecki: KATZE
grecki: GA'TA
łaciński: CATTUS
norweski: KATT
egipski: KUT
turecki: KEDI
bułgarski: KOTKA
islandski: KöTTUR
rumuński: PISCA
litewski KATINAS
czeski: KOCKA
słowacki: MACKA
węgierski: CICA, MACSKA
albański: MACë
estoński: KIISU
holenderski: KAT, POES

2007-05-27
Pies w różnych językach:
polski: PIES
angielski: DOG
hiszpański: PERRO
niemiecki: HUND
łaciński: CANIS
rosyjski: SOBACA
francuski: LE CHIEN
hebrajski: KELEW
bułgarski: KYZE
włoski: CANE
portugalski: CACHORRO
turecki: KöPEK
japoński: INU
grecki: KYON
arabski: KHELB
czeski: PES
chiński: QUAN
duński: HUND
grenlandzki: QIMMEQ
holenderski: HOND
interlingua: CAN
islandzki: HUNDUR
kaszubski: TÓSZ
norweski: HUND
szwedzki: HUND
tetum: ASU
ukraiński: COBAKA


2007-05-27

Zwierzęta Ameryki Północnej.

Żuraw krzykliwy 2007-05-26
Żuraw krzykliwy (Grus americana (L., 1758)) - duży ptak wodny z rodziny żurawiowatych, zamieszkujący obecnie Wood Buffalo National Park w Kanadzie (ta populacja zimuje w Aransas National Wildlife Refuge). Ponadto z ptaków utrzymywanych w niewoli utworzono osiadłą populację w Kissimmee Prairie na Florydzie oraz niewielką populację w Górach Skalistych zamieszkującą Gras Lake National Wildlife Refuge, a zimującą w Bosque del Apache National Wildlife Refuge (ta populacja nie utrzymuje się sama). Ponadto część ptaków znajduje się w niewoli. Dawniej zamieszkiwały pas od południowo-zachodniej Kanady po Jezioro Michigan. Zimowiska znajdwały się na atlantyckim wybrzeżu USA oraz w północnym Meksyku. Ponadto osiadła populacja zamieszkiwała wybrzeża Zatoki Meksykańskiej.

Niedźwiedź kodak 2007-05-26
Kodiak (Ursus arctos middendorffi) – drapieżny ssak, podgatunek niedźwiedzia brunatnego. Obok niedźwiedzia polarnego największy żyjący drapieżnik lądowy. Waży ponad pół tony, a często dochodzi do 700 kg. Sierść gęsta, barwy rudej, brunatnej. Osiąga wzrost byka, stojąc na tylnych łapach może mieć nawet 3,5 m. Pomimo swych rozmiarów niedźwiedź ten jest bardzo nieufny. Często nawet najmniejszy szelest zmusza go do ucieczki.
Żywi się szczególnie chętnie świstakami i innymi gryzoniami. Sławne są również polowania kodiaków na łososie w okresie ich pojawiania się w rzekach. Znany jest z wysokich umiejętności pływackich. Podgatunkiem kodiaka jest niedźwiedź z wyspy Montague, położonej na południe od Alaski.


Margaj 2007-05-26
Margaj (Leopardus wiedii syn. Felis wiedii) - mały ssak z rodziny Felidae (kotowatych). Sierść najczęściej żółtopomarańczowa, podłużne plamy (tworzące pręgi) wzdłuż grzbietu. Kształtna głowa, białe zabarwienia wokół oczu. Giętkie, szerokie stopy z ostrymi i długimi pazurami.
Długość ciała: 45-80 cm
Długość ogona: 35-50 cm
Waga: 4-9 kg
Margaj jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem.






Wapiti 2007-05-26
Wapiti - nazwa kilku podgatunków jelenia szlachetnego. Początkowo dotyczyła podgatunków północnoamerykańskich, obecnie używana dla podgatunków zamieszkujących lasy strefy umiarkowanej Ameryki Północnej, głównie Góry Skaliste oraz wschodnią część Azji.Antylopa wapiti znajduje się także w godle Kolumbii Brytyjskiej(jedna zprowincji Kanady.
Łoś 2007-05-26
Łoś (Alces alces) – ssak kopytny z rodziny jeleniowatych. Żyje w podmokłych lasach północnej Eurazji i Ameryki Północnej. W Polsce rzadki i chroniony. Jest największą żyjącą w Polsce zwierzyną łowną. Jego pokarm to w lecie rośliny zielone, liście, pędy, rośliny wodne, w zimie gałęzie, igły, kora.
Podgatunki euroazjatyckie są następujące:
Alces alces alces – Europa
Alces alces pfizenmayeri – wschodnia Syberia
Alces alces caucasicus † – łoś kaukaski, wymarły
Wśród łosi żyjących w Ameryce Północnej wyróżniamy cztery podgatunki:
Alces alces americana – na wschód od Ontario
Alces alces andersoni – od Ontario po Kolumbię Brytyjską
Alces alces shirasi – góry Wyoming, Idaho, Montana i w południowo-wschodniej części Kolumbii Brytyjskiej;
Alces alces gigas – Alaska, na zachodzie Jukonu i w północno-zachodniej części Kolumbii Brytyjskiej.
Łosie mają potężne kopyta, co pozwala im chodzić po śniegu, bagnach i mokradłach bez zapadania się. Łoś jest również zręcznym pływakiem. Przemierza duże odległości w poszukiwaniu pożywienia.






Sowa śnieżna 2007-05-26
Sowa śnieżna (Nyctea scandiaca syn. Bubo scandiacus) - duży ptak drapieżny z rodziny puszczykowatych. Gniazduje w tundrze Eurazji i Ameryki Północnej. Zimuje na całym Półwyspie Skandynawskim, środkowej Azji oraz tajdze i północnej części Wielkich Równin Ameryki Północnej. W Polsce nielicznie zimują najczęściej młode osobniki, głównie na północy kraju. Inwazyjne pojawy odnotowano zimą 1920/21 i 1932/33. Spotykana w październiku - lutym.
Wyraźna biała szlara, wokół dzioba długie miękkie pióra. Nogi i palce obficie opierzone. Dymorfizm płciowy: samiec - nieomal czysto biały, niewiele brązowych plamek, najliczniejszych na lotkach i sterówkach oraz barkach i pokrywach skrzydłowych. Samica większa, a plamki zlewają się w poprzeczne pręgi. Młode z jeszcze większą ilością barwy brązowej.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 60 cm
rozpiętość skrzydeł 160 cm
waga ok. 1,35-2,6 kg

Antylopa widłoroga 2007-05-26
Antylopa widłoroga (Antilocapra americana) - jedyny żyjący przedstawiciel rodziny widłorogich zamieszkujący Amerykę Północną.
Wysokość w kłębie:
81-104 cm
Długość ciała:
100-157 cm
Długość rogów:
Samica - do 12 cm
Samiec - do 25 cm
Waga:
samiec 45-60, samica 35-45 kg
Długość życia:
W niewoli - do 12 lat
Tułów jest pokryty gęstą, rudobrązową sierścią, a na głowie, zadzie, brzuchu, dwóch półksiężycach na szyi i wewnętrznych stronach kończyn - białą. Położone po bokach głowy oczy pozwalają na obserwowanie okolicy podczas posiłku, a długie, szczupłe kończyny umożliwiają szybką ucieczkę. Krótki ogon schowany jest w białej kępce włosów na zadzie nazywanej lustrem. Rogi zbudowane są z substancji budową przypominającej sierść, która rośnie na kostnym rdzeniu. Wierzchnia warstwa jest zrzucana raz do roku.
Różnice między samcem a samicą:
pysk samca jest ciemniejszy, a rogi dłuższe
szyja u samców jest naznaczona ciemnymi plamami. Latem jedzą zioła oraz trawy, jesienią jagody, zimą podskubują gałązki krzewów i grzebią w śniegu w poszukiwaniu pożywienia. Co kilka dni przemieszczają się w inne miejsce, żeby żerować. Jeśli nie mają dostępu do zbiorników słodkiej wody odżywiają się zaopatrzonymi w nią roślinami.









Ryś kanadyjski 2007-05-26
Ryś kanadyjski (Lynx canadensis) - ssak z rodziny kotowatych. Zamieszkuje Kanadę i północ USA: Alaskę, Góry Skaliste i Krainę Wielkich Jezior. Dwa razy mniejszy od rysia euroazjatyckiego. Futro letnie rudobrązowe, zimą szare lub szarobrązowe. Cętki na brzuchu i wewnętrznej stronie łap. Ogon krótki, tylne nogi wyraźnie dłuższe, co jest prawdopodobnie przystosowaniem do poruszania się w wysokim śniegu. Kończyny silnie owłosione, mają dużą powierzchnię w stosunku do niewielkiej masy ciała. Uszy zakończone charakterystycznym pędzelkiem, koniec ogona ciemny. Żywią się przede wszystkim zającami amerykańskimi (Lepus americanus), a stopień uzależnienia tych drapieżników od tych właśnie ofiar jest na tyle duży, że 10-letni cykl liczebności zająca amerykańskiego decyduje o wielu aspektach życia rysia. Na wolności dożywają 15 lat. Prawdopodobnie prowadzą samotniczy, czasem obserwuje się wędrujące razem dwie samice z młodymi; w okresie niedostatku zajęcy rysie strzegą ściśle swych rewirów; gdy zajęcy jest bardzo dużo, rewiry osobników tej samej płci mogą na siebie zachodzić.










Wilk rudy 2007-05-26
Wilk rudy,czerwony (Canis rufus) - ssak drapieżny z Ameryki Północnej; uznawany jest od około 20 lat za gatunek wymarły. Kiedyś zamieszkiwał południowe Stany Zjednoczone (Pensylwania, Floryda i Teksas). Prawdopodobnie od niego wywodzi się wilk szary oraz kojot. Niedawno jednakże znaleziono w kanadyjskim parku narodowym wilki, które mogą należeć do podgatunku wilka rudego.

2007-05-26

Zwierzęta australi.

Żółw wężoszyj 2007-05-26
Żółw wężoszyi, żółw długoszyjny, wężogłówka australijska (Chelodina longicollis) – gatunek gada z podrzędu żółwi bokoszyjnych z rodziny żółwi wężoszyjnych. Opis
Karapaks owalny o bokach zawiniętych do góry, barwy ciemno-brązowej lub brązowo-czarnej po czarny, przez który przebiega głęboki rowek rozszerzający się w kierunku głowy. Plastron bardzo duży z głębokim wcięciem przy końcu, barwy takiej samej jak karapaks z kremowymi plamami, które niekiedy są niewielkie, a niekiedy nie ma ich w ogóle. Głowa mała i wąska, wraz z wiekiem nieco się rozszerza. Szyja bardzo długa dochodząca do 60% długości karapaksu pokryta małymi wyrostkami. Od góry i po bokach szara, a od spodu żółta lub kremowa. Głowa i szyja są na całej długości niemal tak samo szerokie i stąd wzięła się angielska nazwa tego gatunku "Snake-necked Turtle", tzn. żółw o szyi węża. Na odnóżach są poprzecznie ustawione łuski. Długość odnóży u dorosłych żółwi wynosi 10-13 cm długości.


Kukabura chichotliwa 2007-05-26
Kukabura chichotliwa (kukabura) – średni ptak z rodziny zimorodkowatych, zamieszkujący wschodnią i południowo-wschodnią Australię. Introdukowany na Tasmanii i w południowo-zachodniej Australii. Największy przedstawiciel rodziny zimorodkowatych, z dużą głową i masywnym dziobem. Obie płci wyglądają jednakowo, ale samica jest nieco większa. Upierzenie ciała beżowe, skrzydła brunatne z niebieskimi plamkami. Ogon dość długi, brązowy z ciemnymi prążkami. Za okiem ciemna plama. W przeciwieństwie do innych zimorodków, nie jest ściśle związany z wodą. Żyje w grupach rodzinnych do 8 osobników, składających się z rodziców oraz ich potomstwa z kilku lęgów - zwykle są to samce. Osiadłe, przez cały rok bronią swojego terytorium.



Kolczatka australijska 2007-05-26
Zwierzę o krępej budowie, prawie kulistej. Bardzo długi ryjek (o kostnej podstawie) zakończony jest małym otworem gębowym. Język bardzo długi (do 18 cm), pokryty lepką śliną, do której przylepiają się owady. Zdobycz miażdżona jest między rogowymi naroślami w jamie ustnej. Łapy silne, przystosowane do kopania, u samców na tylnych kończynach ostrogi do obrony. Ubarwienie: czarne z jasnymi, grubymi kolcami rozłożonymi równomiernie na całej powierzchni grzbietowej. 
Rozmiary
Długość ciała bez ogona: średnio ok. 35 cm
Długość ogona: ogon szczątkowy
Masa ciała: 2,5 - 6 kg

Walebia Bennetta 2007-05-26
Walabia Bennetta (Macropus rufogriseus syn. Protemnodon rufogrisea) - torbacz z rodziny kangurowatych. Średniego rozmiaru ssak roślinożerny żyjący w stadach. Samce mogą osiągać ponad 20 kg wagi i długość ciała 90 cm. Młode wielkości orzecha wędruje do torby matki, gdzie rozwija się jeszcze przez osiem miesięcy. Występuje we wschodniej Australii. Walabie Benetta zbiegłe z niewoli tworzą trwałą populację w Wielkiej Brytanii.

Lotopałanka karłowata 2007-05-26
Lotopałanka karłowata, workolot karłowaty (Petaurus breviceps) - gatunek torbacza z rodziny lotopałankowatych. Małe, stadne zwierzę nadrzewne, zamieszkujące Australię i Nową Gwineę. Charakteryzuje się obecnością długiego chwytnego ogona i fałdów skórnych stanowiących wystarczajacą powierzchnię nośną dla lotu ślizgowego na odległość do 55 metrów.
Długość ciała
11-15 cm
Długość ogona
12-18 cm
Masa ciała
90-130 g
Grzbiet mają szary z czarnym pasmem pośrodku, biegnącym od nasady ogona do czoła, czarne obwódki wokół oczu, brzuch biały, ogon szary, z ciemną obwódką w pobliżu koniuszka 
Ciąża u nich trwa 21 dni, w miocie 2-3 młode
Ich pożywienie to słodki sok z pni akacji i figowców.
Kakadu żółtodzioba 2007-05-26
Kakadu żółtoczuba (kakadu złotoczuba) (Cacatua galerita) – ptak z rodziny papugowatych
Dane liczbowe:
Długość: 45-51 cm
Waga: 820-970 g
Długość życia: ponad 50 lat
Liczba jaj: 2-3
Czas wylęgu: 30 dni
Gatunek niezagrożony.
Żyje w parach lub małych stadach. Dzienny tryb życia. Zjada nasiona, korzonki, pączki, orzechy, owady.

Dingo 2007-05-26
Dingo (Canis lupus dingo) - przedstawiciel rodziny psowatych, zamieszkuje Australię, Nową Gwineę, a ostatnio stwierdzono, że najprawdopodobniej należą do tego gatunku również dzikie psy z obszaru Azji Południowo-Wschodniej i Filipin. Do Australii Dingo przybył prawdopodobnie między 12 a 3,5 tysięcy lat temu, jako pies-towarzysz człowieka.
Podobny do psa domowego, z którym daje płodne krzyżówki, różni się jednak od niego wieloma istotnymi cechami, m.in. budową czaszki. Znakomicie przystosowany do warunków środowiska; ani australijska, ani azjatycka populacja dingo nie wykazuje tendencji spadkowych.
Żywi się królikami, małymi torbaczami, kangurami i zwierzętami domowymi. Żyją do 14 lat.
Wysokość: 44-63 cm 
Długość ciała: 86-122 cm. 
Waga: 10-24 kg
Długość ciała (bez ogona): 86-122 cm
Długość ogona: 35 cm
Wysokość: ok. 20 kg
Ciężar: samica 0,8-2,5 kg
Dojrzałość płciowa: po 2 latach
Ciąża: 63 dni
Liczba młodych: do 8



Waran olbrzymi 2007-05-26
Waran olbrzymi (Varanus giganteus) – gatunek gada z rodziny waranów. Druga po waranie z Komodo największa jaszczurka na świecie.
Rozmiary:
-długość do 250 cm
-masa ciała do 150 kg 
Pokarm: duże owady, węże, jaszczurki, ptaki, małe ssaki, padlina, jaja gadów i ptaków. Zdarzało się, że ich ofiarą padały małe kangury. Żyjące na wybrzeżu zjadają wylęgłe małe żółwie morskie pełzające do morza. Mniejsze warany mogą paść ofiarą dorosłych.

Emu 2007-05-26
Emu (Dromaiidae) – strusie australijskie, rodzina ptaków z rzędu kazuarowych. Obejmuje ptaki lądowe, nielotne i szybko biegające, zamieszkujące całą Australię. Ptaki te charakteryzują się redukcją skrzydła, lotek i sterówek. Ich pióra przypominają sierść. Odżywiają się trawą, nasionami, owocami i owadami.
Do rodziny należy jeden rodzaj i następujące gatunki:
Rodzaj: Dromaius
emu (Dromaius novaehollandiae)
D. n. novaehollandiae
D. n. woodwardi
D. n. rothchildi
emu czarne (Dromaius ater syn. Dromaius novaehollandiae ater) †
emu małe (Dromaius baudinianus syn. Dromaius novaehollandiae baudinianus) †
Krokodyl australijski 2007-05-26
Krokodyl australijski, krokodyl Johnstona (Crocodylus johnstoni[1]) – gatunek gada z rodziny krokodylowatych (krokodyle właściwe). Nie jest uważany za niebezpieczny dla ludzi. Wąski pysk zwężający się ku końcowi jest wyposażony w liczne ostre zęby. Ubarwienie ciała jasnobrązowe z ciemniejszymi miejscami na ciele i ogonie, drobniejsze na szyi i nakrapiane na pysku w różnym stopniu u różnych osobników. Tarcze kostne na ciele są stosunkowo duże. Kształt pyska, podobny jak ma gawial gangesowy, wskazuje przystosowanie do chwytania ryb. Oprócz nich różne bezkręgowce i małe kręgowce: ptaki, nietoperze, gady, płazy, ssaki.

2007-05-26

Gatunki wysokiego ryzyka, zagrożone wyginieńciem.

Sowa błotna 2007-05-26
Sowa błotna (uszatka błotna) (Asio flammeus) - średnia sowa z rodziny puszczykowatych. Zamieszkuje Europę, Azję, Amerykę Północną i Południową, Karaiby, Hawaje i wyspy Galapagos. W Polsce skrajnie niezbyt liczny ptak lęgowy, częściowo wędrowny (przeloty III-V oraz VIII-XI). Na głowie "uszy" utworzone z piór, lecz o wiele krótsze niż u sowy uszatej, tęczówki żółte. Sylwetka smukła. Mała, okrągła głowa, podłużne kreski na piersiach. W przeciwieństwie do sowy uszatej unika siadania nawet na niższych krzewach. Aktywna również za dnia. 
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 35 cm
rozpiętość skrzydeł 103 cm
waga ok. 350 g
W Polsce prawie wyłącznie myszy, natomiast daleko na północy głównie lemingi.


Minong rzeczny 2007-05-26
Minog rzeczny (Lampetra fluviatilis) - europejski bezżuchwowiec pasożytniczy z rodziny minogowatych, występujący na większości europejskich wybrzeży. Minog rzeczny posiada wężowate ciało o długości około 40 centymetrów, z charakterystycznie osadzonymi zębami, tak, że jego otwór gębowy przypomina lejek. Grzbiet i boki są ciemno-niebiesko-szare lub szarozielone, a brzuch srebrzystobiały, ewentualnie nakrapiany szarymi plamkami. Obie części płetwy grzbietowej stykają się u nasady. Minog rzeczny występuje w przybrzeżnych wodach europejskich od południowych wybrzeży Norwegii do wybrzeży północnych Włoch. W okresie tarła wpływa do rzek, a w jeziorach Ładoga i Onega tworzy całkowicie słodkowodną odmianę. W Europie minog rzeczny jest gatunkiem zagrożonym. W Polsce jest pod ścisłą ochroną.




Gniewosz plamisty 2007-05-26
Gniewosz plamisty, miedzianka (Coronella austriaca) - niejadowity wąż z rodziny połozowatych. Długość ciała do 80 cm. Barwa ciała najczęściej brązowa w różnych odcieniach. Na grzbiecie występują 2 lub 4 rzędy plam, czasami połączone ze sobą przypominają zygzak żmii zygzakowatej. Od żmii odróżnia go okrągła źrenica oka oraz żółta tęczówka.
Odżywia się prawie wyłącznie jaszczurkami w tym także padalcami. Bardzo rzadko płazami, myszami. Występuje w miejscach suchych i silnie nasłonecznionych. Spotykany na terenie całej Polski, lecz jest bardzo rzadki.

2007-05-26

Gatunki bardzo wysokiego ryzyka, silnie zagrożone.

Żbik 2007-05-26
Żbik (Felis silvestris) - przedstawiciel kotowatych, po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku (pod nazwą Felis catus), na podstawie wyglądu kota domowego. Obecną nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w naturze. Wg oficjalnie przyjętej klasyfikacji żbiki (sensu largo) dzieli się na trzy podstawowe grupy:
F. silvestris silvestris (żbik europejski)
Felis silvestris lybica (kot nubijski)
Felis silvestris ornata (kot stepowy)
Żbiki żywią się małymi ssakami, gryzoniami, ptakami, rybami, żabami, małymi sarnami, jelonkami i jagniętami, a czasem nawet polują na owady.
Sierść gęsta i długa jest barwy żółtawoszarej w ciemne pręgi. Powyżej opuszek, na tylnych kończynach czarne plamy.
Długość ciała: 45-90 cm
Długość ogona: 25-40 cm
Wysokość w kłębie: 25-35 cm
Waga: 4-10 kg
Rozwścieczony żbik kładzie uszy płasko po głowie, otwiera szeroko czerwoną paszczę, przeraźliwie parska, jeży sierść i wygina grzbiet w łuk co sprawia, że olbrzymieje.




Suseł perełkowaty 2007-05-26
Suseł perełkowany (Spermophilus suslicus syn. Citellus suslicus) to gryzoń, ssak z rodziny wiewiórkowatych. Długość ciała 18-23 cm, ogona 14-25 cm, ciężar 200-500 g. Futro od zółtawobrązowego do czerwonawobrązowego. Cechą odróżniającą go od susła moręgowanego są jasne, wyraźne plamki na grzbiecie i ogonie który jest krótszy od ogona jego krewniaka. Długość ciała wynosi 18–23 cm. Pokarmem susła perełkowanego są trawy, zioła, bulwy, nasiona, jagody oraz owady i jaja ptaków naziemnych. W ciągu dnia prowadzi aktywny tryb życia. Zapada w długi sen zimowy - do 7 miesięcy. Miot raz w roku: 2-11 młodych. Ciąża trwa 25-26 dni.
Niegdyś licznie występował na obszarach leśnostepowych i półpustynnych północnej półkuli (m.in. Polska, Ukraina, Mołdawia, Rosja, itd.). Coraz rzadszy z powodu zalesiania lub przeznaczania terenów obejmujących siedliska na cele rolnicze. Od 1984 roku objęty całkowitą ochroną gatunkową. Jako gatunek ginący umieszczony jest w Czerwonej Księdze zagrożonych gatunków, obecnie występuje w południowo-wschodniej Europie. W Polsce występuje jeszcze w południowej Lubelszczyźnie i na Zamojszczyźnie. Największa kolonia znajduje się na trawiastym lotnisku w Świdniku (ok. 11 tys. osobników). Planowana rozbudowa lotniska, według ekologów i części naukowców UMCS, może doprowadzić do zagłady żyjących tam susłów. Obecny stan kolonii w dużej mierze zależy od tego, że regularnie jest koszona płyta lotniska, a hałas samolotów skutecznie odstrasza drapieżniki.



Miniong morski 2007-05-26
Minog morski (Petromyzon marinus) - pasożytniczy bezżuchwowiec z rodziny minogowatych, największy z minogów. Ciało wężowate o przeciętnej długości do 100 centymetrów (maksymalnie 120 cm). Na bokach głowy widoczne siedem par otworów skrzelowych. Dwie płetwy grzbietowe, druga połączona z płetwą ogonową.
Może osiągać do 3 kg masy ciała. Formy słodkowodne nie osiągają takich rozmiarów jak morskie.


Orzeł przedni 2007-05-26
Orzeł przedni (Aquila chrysaetos) - duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, zamieszkujący Europę, północną Afrykę, środkową Azję i Amerykę Północną. W Europie dawniej rozpowszechniony, obecnie występuje prawie wyłącznie w rejonie Alp. W Polsce skrajnie nieliczny ptak lęgowy (30-35 par), występuje głównie w Karpatach.
Rozmieszczenie w zależności od podgatunku:
Aquila chrysaetos chrysaetos - Europa poza Islandią, Wyspami Brytyjskimi, Wyspami Owczymi, Danią, Beneluxem oraz Półwyspem Iberyjskim.
Aquila chrysaetos canadensis - Ameryka Północna
Aquila chrysaetos homeryi - Półwysep Iberyjski, północna Afryka, Bliski Wschód, Kaukaz i Iran
Aquila chrysaetos japonica - Japonia i Półwysep Koreański
Aquila chrysaetos daphanea - Azja Środkowa
Aquila chrysaetos kamtschatica - na wschód od Ałtaju. Samica znacznie większa, ale obie płcie ubarwione identycznie. Grzbiet brunatny, głowa i kark jaśniejsze o złotawym odcieniu. Spód jaśniejszy. Lotki i końce sterówek czarne, nasada ogona szara. Dziób czarny, nogi żółte. Skrzydła długie i szerokie, w locie ślizgowym i podczas krążenia lekko uniesione, na końcach widoczne palczasto rozłożone lotki. W locie silnie uderza skrzydłami, po czym przez 1-2 sekundy następuje lot ślizgowy.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 80-90 cm
rozpiętość skrzydeł 195-220 cm
waga ok. 2,8 - 4,5 kg

Cietrzew 2007-05-26
Cietrzew (cietrzew zwyczajny) (Tetrao tetrix, dawniej również Lyrurus tetrix) - duży ptak z rodziny głuszcowatych, zamieszkujący lasy północnej i środkowej Eurazji. W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy na wschodzie i południu, jego liczebność stale się zmniejsza. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec czarny z granatowym, metalicznym połyskiem. Skrzydła ciemnobrązowe z dwiema białymi pręgami. Pokrywa podogonowa również biała. Nad okiem wyraźny czerwony fragment gołej skóry, tzw. róża. Ogon w kształcie liry. U młodszych samców grzbiet bez połysku z domieszką barwy brązowej. Samica mniejsza. Wierzch brunatny z gęstym poprzecznym rdzawym prążkowaniem. Spód i boki jaśniejsze, a prążkowanie staje się mniej regularne. Podogonie białe, ogon wcięty. Młode są podobne do samicy, samce przechodzące na upierzenie dorosłe w gwarze myśliwskiej określa się mianem "murzynów". Na terenach gdzie zasięg występowania cietrzewia pokrywa się z zasięgiem zasiedlanym przez głuszca, mogą występować bezpłodne mieszańce międzygatunkowe - skrzekoty (Tetrao medius), których ojcem zazwyczaj jest samiec cietrzew, a matką samica głuszca - głusza. Samce skrzekota ubarwione są podobnie do samców głuszca, lecz mniejsze i o wciętym ogonie. Samice podobne do samic cietrzewia.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 45 cm (samica) - 62 cm (samiec)
rozpiętość skrzydeł 72 cm (samica) - 95 cm (samiec)
ogon 9-10 cm (samica) 10-14 cm (samiec)
waga ok. 750-1400 g.


Żubr 2007-05-26
Żubr (Bison bonasus) - ssak łożyskowy z rodziny krętorogich, rzędu parzystokopytnych. Aktualnie populacja żubrów na świecie liczy ok. 3400 osobników, z czego 630 żyje w Polsce na terenie Puszczy Białowieskiej, Puszczy Boreckiej, Puszczy Pilskiej, Puszczy Knyszyńskiej oraz w Bieszczadach (dalszych ok. 150 żubrów znajduje się w zamkniętych hodowlach).
żubr nizinny (Bison bonasus bonasus) - przed I wojną światową zamieszkiwał w stanie dzikim jedynie Puszczę Białowieską. W wyniku działań wojennych i kłusownictwa do 1918 nie dotrwał żaden osobnik tej populacji. Odtworzono ją dzięki osobnikom trzymanym w niewoli.
żubr kaukaski (górski) (Bison bonasus caucasicus) - mniejszy od żubra nizinnego. Zamieszkiwał niegdyś Kaukaz. Ostatni osobnik padł w 1925. Obecnie trwają prace nad odtworzeniem podgatunku na podstawie żyjących mieszańców z żubrem nizinnym. Do podgatunku zalicza się osobniki fenotypowo odpowiadające cechom żubra górskiego.
żubr węgierski (Bison bonasus hungarorum) - żył na terenie południowych Karpat i Siedmiogrodu. Wymarł około 1790 roku.
żubr stepowy (Bison bonasus priscus) - występował licznie na terenie Europy w dwóch falach: pół miliona lat temu oraz około 150-100 tysięcy lat temu. Mógł mieć około dwóch metrów wysokości i trzech metrów długości. Miał długie rogi, niemal dwa razy dłuższe niż żubr nizinny.
Bison bonasus schoetensacki - zbliżony wielkością do żubra nizinnego i podobnie jak on preferował środowisko leśne. Pojawił się około miliona lat temu i wyginął około 150-100 tys. lat temu. Głowa żubra jest stosunkowo duża i ciężka o szerokim i wypukłym czole, oczy małe, krótkie rogi skierowane do góry i zagięte do środka. Szyja żubra jest gruba, krótka z wyraźnym podgardlem. Przód tułowia wygląda na bardzo potężny na skutek silnie rozwiniętego kłębu i porastającej go kasztanowo-brunatnej sierści, która w zimie jest ciemniejsza niż latem. Sierść w dolnej części głowy, przodu i szyi jest długa, na głowie, karku i kłębie występuje grzywa złożona z włosów ościstych. Pokarmem żubra są zioła, trawy, liście krzewów,pąki i kora drzew (zwłaszcza brzóz). Dorosły żubr zjada od 40 do 60 kg paszy na dobę. Żerowanie zajmuje mu 50-80% czasu od wschodu do zachodu Słońca. Lasy mieszane z podmokłymi polanami. Na świecie żyje obecnie około 3 tys. żubrów, z czego 1200 należy do linii białowiesko-nizinnej. W Polsce żyje około 800 żubrów, z czego 169 mieszkających w Bieszczadach to żubry białowiesko-kaukaskie, reszta to żubry białowiesko-nizinne. Prawie połowa polskich żubrów zamieszkuje w Puszczy Białowieskiej. Poza tym żubry można spotkać w Puszczy Boreckiej - 72 sztuki, w Puszczy Knyszyńskiej - 26 sztuk, nadleśnictwie Wałcz - 28 sztuk. W zamkniętych hodowlach w Polsce żyje 150 żubrów, z czego 33 w ogrodach zoologicznych.
Żubr został opisany naukowo przez Karola Linneusza jako Bos bonasus. Obecnie klasyfikowany jest w rodzaju Bison razem z północnoamerykańskim bizonem (Bison bison).





Zając bielak 2007-05-26
Opis: długość: do 67cm (w tym ogon do6,5cm), masa: 2-5,8kg. Jest nieco mniejszy od zająca szaraka, ma krótsze uszy (do 10,5cm). Gdy się je położy sięgają końca pyszczka. Ich końce są czarne. Palce stóp są długie i gęsto owłosione, a dzięki możliwości szerokiego rozpościerania ich mogą pełnić rolę rakiet śnieżnych. Przystosowane są doskonale do biegania po miękkim śniegu. Ogon jest biały przez cały rok. Zimą jego sierść jest biała, a jego szata letnia jest szarawa (podobna do futra zająca szaraka).
Występowanie: w Polsce występuje w części północno-wschodniej.
Biotop: spotkać go można głównie w lasach oraz w dolinach rzek, gdzie lubi przebywać w silnie zarośniętych krzewami i drzewami zaroślach, które zapewniają mu bezpieczne schronienie.
Tryb życia: bielak, podobnie jak inne zające, ratuje się przed drapieżnikami ucieczką. Nie kopie nor w ziemi, jak czynią to jego krewniacy - króliki. Żeruje głównie nocą, dzień spędzając na czuwaniu, ukryty w zaroślach. Żywi się trawą, w zimie ogryza gałązki drzew i krzewów liściastych.
Pokarm: na żer wychodzi zwykle nocą. Pokarm bielaka w lecie stanowi soczysta roślinność zielna.
Rozród i rozwój: okres rozrodu trwa od lutego-marca do września-października w zależności od stref klimatycznych. Ciąża trwa od 47 do 53 dni, średnio 50 dni. Przeciętna wielkość miotu u bielaka zawiera się w granicach 2-8, częściej 3-5. Młode rodzą się z otwartymi oczami, owłosione i od razu ruchliwe. Ssą matkę przez około 3 tygodnie. Po 10 dniach zaczynają żerować samodzielnie. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 8-9 miesięcy. Fizjologiczna długość życia bielaka nie jest znana. Najstarszy zając znakowany w Szkocji miał 6 lat. Bielak wyprowadza w sezonie rozrodu od 1 do 3 miotów. Na terenach o łagodniejszym klimacie parkoty zaczynają się w lutym, a pierwszy miot przychodzi na świat w kwietniu. W wiosennym rozrodzie uczestniczą nie wszystkie samice. Drugi miot ma miejsce w czerwcu lub na początku lipca. W tym okresie ogół samic uczestniczy w rozrodzie. Jest to miot decydujący o wielkości przyrostu młodych w danym roku. W trzecim miocie uczestniczy niewielka liczba samic w populacji.
Wrogowie: bielakowi zagrażają tylko ryś, piesiec, sowa śnieżna i skua.
Ochrona: W Polsce jest gatunkiem chronionym prawnie


Świstak alpejski 2007-05-26
Świstak (Marmota marmota), świstak alpejski
Opis. Długość ciała: 42 - 54 cm, długość ogona 13 - 16 cm, waga ciała: 2,3 - 5,7 kg; samce większe od samic. Barwa zmienna - od żółtawobrązowej do czerwonawej lub szarej. Wierzch głowy zawsze czarny, boki ciała i nogi żółtawoszare.
Występowanie. Zamieszkuje Alpy i niektóre pasma Karpat, sztucznie został wprowadzony w Pirenejach. W Polsce zamieszkuje jedynie wysokie rejony Tatr w niewielkiej liczbie osobników.
Tryb życia. Gatunek wysokogórski. Przebywa w piętrze hal i turni w miejscach trudno dostępnych. Unika okolic ruchliwych szlaków turystycznych. Kopie nory, głębokie na ok. 1m i osiągające długość do 10 m. Służą mu one jako komora lęgowa, do ucieczki w razie zagrożenia, a w zimie spędza w nich sen zimowy. Prowadzi stadny tryb życia. Jest bardzo ostrożny i płochliwy. W czasie żerowania stada zawsze jakiś osobnik stoi na czatach. Zwykle zajmuje wtedy pozycję, z której dobrze widać na wszystkie strony i staje "na słupka". W razie zagrożenia wydaje głośny świst, od którego pochodzi właśnie nazwa gatunku. Tak zaalarmowane stado błyskawicznie kryje się w doskonale sobie znanych wejściach do nor. Świstaki żerują wyłącznie w dzień, szczególnie przy pięknej, słonecznej pogodzie. Żywią się wyłącznie roślinami, zarówno nadziemnymi pędami, jak i bulwami i korzeniami. Szczególnie intensywnie żerują jesienią, przed zapadnięciem w sen zimowy, aby zgromadzić zapasy tłuszczu, niezbędne do przetrwania zimy. Na zimę całe stadko świstaków kryje się głęboko w norach, zatykając wylot nory trawą i korzeniami. Sen zimowy trwa długo; od września do kwietnia.
Rozród . Ciąża trwa 33-34 dni; rodzi się od 1 do 7 młodych. Samica rodzi tylko 1 raz w ciągu roku. Młode są ślepe i niedołężne, otwierają oczy dopiero po ok. 20 dniach. Po ok. 40 dniach zaczynają już wychodzić z nory, ale matka żywi je mlekiem przez 2 miesiące. Dojrzewają płciowo po 4 latach. Długość życia świstaka wynosi 15 - 18 lat.
Ochrona. Świstak w Polsce podlega całkowitej ochronie prawnej. Jeszcze na początku wieku był obiektem zainteresowania kłusowników, którzy sprzedawali "świstacze sadło" jako remedium na wiele dolegliwości.

Podgorzałka 2007-05-26
Podgorzałka (kaczka podgorzałka) (Aythya nyroca) - średni ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący wyspowo pas od Europy Środkowej i Wschodniej po zachodnią Mongolię. Izolowane populacje w Libii i Pakistanie. Północne populacje wędrowne. Przeloty w marcu - maju i sierpniu - listopadzie. Zimują w basenie Morza Śródziemnego, subsaharyjskiej Afryce, Bliskim Wschodzie, południowych brzegach Morza Kaspijskiego, subkontynencie indyjskim i w Azji południowowschodniej. Sporadycznie zalatuje do Europy Zachodniej i Skandynawii oraz na Wyspy Kanaryjskie i Wyspy Zielonego Przylądka. Samiec nieco większy od samicy. W szacie godowej samiec ma głowę, szyję i pierś kasztanowordzawe, na podbródku biała plama, oczy białe. Boki brązowoszare, a grzbiet ciemnobrązowy lub czarniawy. Brzuch i podogonie białe. Samica podobna do samca, lecz brak jej białej plamy na podbródku, a kolor głowy i szyi zlewa się z kolorem boków, ma też brązowe oczy. 
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 40 - 46 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 65 cm
waga ok. 400 - 700 g



Bojownik batalion 2007-05-26
Batalion (bojownik batalion, bojownik zmienny, biegus bojownik, bojownik odmienny) (Philomachus pugnax) - średni ptak wędrowny z rodziny bekasowatych, zamieszkujący północno-wschodnią Europę i Syberię po Morze Ochockie i Cieśninę Beringa. Zimuje w interiorze Afryki, na Bliskim Wschodzie oraz w Indiach. Przeloty w marcu-maju i lipcu-październiku. Podczas wędrówek jest jednym z najliczniejszych siewkowców obserwowanych w Polsce. Sporadycznie zalatuje do Ameryki Północnej.
W Polsce skrajnie nielicznie lęgowy - rocznie zakłada gniazda od 50 do 80 samic, na rozproszonych, nieregularnie zajmowanych stanowiskach głównie w północnej części kraju.[1] Nie wiadomo, ile jest samców. Gwałtowny spadek liczebności następował od lat 80. XX wieku; jeszcze na przełomie lat 70. i 80. oceniano ją na 300-400 samic, a w połowie lat 80. - na 150-200 samic. Batalion występuje głównie na Bagnach Biebrzańskich, ale nastąpił tam drastyczny spadek liczebności związany z zarastaniem torfowisk. Poza tym dawniej gniazdował w dolinie Bugu (rejon Drohiczyna i Serocka) oraz nad Zalewem Sulejowskim na Pilicy. Pojedyncze lęgi stwierdzano również na Polesiu Lubelskim, nad jeziorem Jamno i u ujścia rzeki Redy. Z pewnością przestał już gniazdować, ze względu na osuszenie terenu, na Bagnach Kramskich w byłym woj. konińskim, w dolinie Narwi (okolica Suraża i Tykocina) i w dolinie Bzury (rejon Łęczycy). Silnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Samica wielkości kosa, samiec wyraźnie większy. Typowa sylwetka brodźca, nogi długie, dziób krótszy od głowy. Ogon i kuper tylko po bokach białe. W szacie godowej pióra na przodzie szyi tworzą kryzę. Długie, zakręcone pióra na potylicy tworzą rodzaj uszu. Przód i boki głowy nieopierzone, pokryte brodawkowatą skórą. Kolory "uszu", kryzy i nagiej skóry silnie zmienne - od bieli, beżu, żółci, pomarańczu, po niebieski, purpurowy, czarny. Zmienny również rysunek - od jednolitego koloru po plamki i prążki. Wszystko to
sprawia, że ubarwienie każdego z samców batalionów jest równie niepowtarzalne jak ludzkie linie papilarne. Grzbiet i skrzydła u wszystkich ptaków szarobrązowe z ciemnymi plamkami, brzuch jasny. Dziób ciemny, kolor nóg zmienny - od czerni po oliwkowożółty i czerwony. Samce w szacie spoczynkowej, samice i osobniki młodociane ubarwione podobnie. Wierzch ciała szarobrązowy z ciemnymi plamkami, brzuch jasny. Brak kryzy, "uszu", a cała głowa, również u samców, opierzona. Samce podczas toków zbierają się w grupy, a następnie rytualnymi walkami starają zwrócić na siebie uwagę samic. Po zapłodnieniu zostawiają samicę i wracają na tokowisko.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 20-32 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 44-59 cm
waga ok. 70-255 g


2007-05-26

Teraz będę pisać o ssakach między o ssakach z afryki.

Osioł afrykański 2007-05-25
Osioł afrykański, osioł dziki (Equus africanus[1]) - ssak z rodziny koniowatych. Jego forma udomowiona to osioł domowy.
W stanie dzikim zamieszkują obszary pustynne i półpustynne. Znane są dwa podgatunki współcześnie żyjące, oba krytycznie zagrożone:
osioł somalijski (E. a. somalicus) - wysokość w kłębie 1,4 m, z prążkowaniem na kończynach (czarne pręgi na jasnoszarym tle), występuje na Półwyspie Somalijskim i w Etiopii.
osioł nubijski (E. a. africanus) - wysokość w kłębie do 1,2 m, z ciemnym krzyżem na kłębie, występuje w Egipcie i Sudanie.
Trzeci, wymarły podgatunek E. a. atlanticus żył w Afryce północnej.
Osioł ma bardzo niskie wymagania pokarmowe, dobrze znosi warunki terenów górzystych, jest bardzo wytrzymały na brak wody. Dzikie osły żyją w stadach (10–15 osobników) przewodzonych przez najbardziej doświadczoną oślicę.
Badania mtDNA wskazują na bardzo bliskie pokrewieństwo osła domowego z osłem somalijskim
Dik-Dik 2007-05-25
Dik-dik (Madoqua) - rodzaj małych antylop żyjących w Afryce Południowej oraz Wschodniej (Etiopia, Somalia, Kenia, Tanzania, Namibia, Angola). Należą do najmniejszych antylop. Osiągają 30-40 cm wysokości w kłębie i 4-6 kg wagi. Są często porównywane wielkością do zająca. Zdarza się, że padają ofiarą drapieżnych ptaków. Sierść ma kolor szaro-brązowy w górnych i prawie biały w dolnych partiach. Samce posiadają krótkie, szpiczaste różki. Nazwa pochodzi od dźwięku, który wydają, gdy są zaniepokojone.

Kot złoty 2007-05-25
Kot złoty afrykański (Profelis aurata) - ssak łożyskowy z rodziny kotowatych, rzędu drapieżnych, jedyny przedstawiciel rodzaju Profelis Severtzov, 1858.
Występuje w Afryce.
Długość ciała bez ogona
70-80 cm
Długość ogona
20-30 cm
Masa ciała
5-12 kg
Ubarwienie
Futro na grzbiecie jest rudo-brązowe lub szaro-brązowe, a na brzuchu białe z ciemnymi cętkami.
Pożywienie
Gryzonie, góralki, małpy, dujkery, ptaki
Rozród
W miocie 2-3 młode.
Biotop
Lasy tropikalne.
Podgatunki
Profelis aurata aurata - zamieszkuje środkową Afrykę
Profelis aurata celidogaster - zamieszkuje zachodnią Afrykę
Wilk 2007-05-25
Wilk (syn. wilk szary) (Canis lupus) – gatunek ssaków z rodziny psowatych, rzędu drapieżnych.
Wilk zamieszkuje lasy, równiny, tereny bagienne oraz góry. Potrzebuje, jako gatunek o skłonnościach terytorialnych, dużych przestrzeni. Jest wytrwałym wędrowcem, potrafi w ciągu dnia pokonać dystans kilkudziesięciu kilometrów. Stada wilków liczą do 20 osobników, mają ściśle określoną hierarchię oraz rozwinięty system komunikowania się przy pomocy mowy ciała, odgłosów oraz przy użyciu substancji chemicznych – feromonów i własnych odchodów (znakowanie). Żywią się drobnymi zwierzętami, a jeśli stado jest duże, wspólnie polują także na większe ssaki. Przy braku pożywienia zdarza im się atakować zwierzęta hodowlane.
Dawniej były szeroko rozprzestrzenione. Ekspansja człowieka wpłynęła na ograniczenie ich populacji. Zakorzeniony w kulturze strach przed wilkami powodował ich trzebienie, częstokroć nieuzasadnione. Obecnie w większości państw objęto je ochroną gatunkową. Podejmuje się próby reintrodukcji tego gatunku, na najszerszą skalę w USA, ale także w Europie.
Wilk od początku był i jest nadal obecny w ludzkiej kulturze. Na ogół w kontekście negatywnym, jako drapieżca, zabójca lub wcielone zło. Z drugiej strony, podziwiana jest wilcza niezależność, siła i wytrwałość. Ostatnio, na skutek wzrostu świadomości ekologicznej, postrzeganie wilka ulega stopniowej poprawie, miejsce strachu zaczyna zajmować zrozumienie jego roli w ekosystemie.

Okapi 2007-05-25
Okapi (Okapia johnstoni) - ssak z rodziny żyrafowatych. Nazwa pochodzi z afrykańskiego języka plemienia Mbuba.
Występowanie: w Afryce Środkowotropikalnej (lasy dorzecza Konga).
Cechy :
wysokość w kłębie ok. 1,5–1,7 m
waga 200-250 kg
długość języka ok. 35 cm
długość ogona ok. 40 cm
umaszczenie brunatne
kopyta: posiadają gruczoły zapachowe, które znaczą terytorium
na tylnych kończynach ma specjalny rysunek w postaci poziomych pręg
szyja wydłużona
małe różki tylko u samców
Żywi się liśćmi i pędami roślin. Prowadzi dzienny tryb życia. Bardzo czujny, chowa się w zaroślach, trudny do wyśledzenia (również z powodu maskującego ubarwienia). Zamieszkuje bardzo ograniczone terytorium dżungli deszczowych w Kongo. Został odkryty w dorzeczu Konga dopiero w 1901. Od 1932 roku jest pod ochroną.
Polski pisarz literatury dla młodzieży, Alfred Szklarski w swej powieści Tomek na Czarnym Lądzie, odkrycie okapi, a także schwytanie pierwszego żywego okazu tego zwierzęcia, przypisuje polskiej wyprawie myśliwskiej, w której brał udział Tomek Wilmowski. Jest to oczywiście fikcją literacką.
Niektórzy egiptolodzy uważają, że postać Seta przedstawia człowieka z głową okapi.

Słoń indyjski 2007-05-25

Słoń indyjski (Elephas maximus) - ssak z rzędu trąbowców, jeden z dwóch żyjących gatunków rodziny słoniowatych, zamieszkujący lasy i zarośla Azji Południowej i Południowo - Wschodniej.
długość ciała: 5,5 - 6,4 m
długość ogona: do 1,5 m
wysokość w kłębie: do 3,1 m
ciężar: do 5 t
Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, u samic rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i ciężar 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Szyja krótka, tułów krępy, masywny, kończyny słupowate, zakończone szeroką, okrągłą stopą, zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej. Słonie chodzą na czubkach palców zakończonych pięcioma paznokciami w kończynach przednich, trzema lub czterema w tylnych. Ciało pokrywa gruba, marszczona skóra o grubości 2 - 4 cm, prawie bezwłosa, rzadkie włosy występują na grzbiecie i karku, dłuższe stanowią zakończenie ogona. Słonie porozumiewają się ze sobą dźwiękami o bardzo niskiej częstotliwości, niesłyszalnymi dla ucha ludzkiego, które są odbierane przez te zwierzęta na duże odległości (ponad 2 km). Słoń indyjski żyje w stadach złożonych przeważnie z 8 - 10 samic z młodymi, w obrębie stada panuje ścisła hierarchia. W terenie górzystym porusza się nadzwyczaj sprawnie (w marszu osiąga 7 - 15 km/h), niemal bezgłośnie i prawie nie pozostawiając śladów (nacisk na 1 cm powierzchni stopy wynosi tylko 400 - 600 g). Doskonale pływa i chętnie kąpie się w błotnistych sadzawkach. Pożywienie słoni indyjskich stanowią trawy, liście, kora, miękkie drewno, pędy bambusa i owoce, szczególnie dzikie figi. Ciąża trwa 614 - 688 dni (ok. 21 m-cy), samica rodzi jedno młode o ciężarze ok. 100 kg, które karmi przez 8 - 10 miesięcy, czasem nawet ponad rok. Słoń indyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 12 lat.
Znane są cztery podgatunki:
słoń indyjski (Elephas maximus bengalensis), występujący głównie w Indiach
słoń malajski (Elephas maximus hirsutus), występujący na Półwyspie Malajskim
słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus), zamieszkujący Sumatrę
słoń cejloński (Elephas maximus maximus) ze Sri Lanki.
Podgatunki te, szczególnie słoń malajski, zagrożone są wyginięciem. Słoń indyjski jest zwierzęciem o łagodnym usposobieniu, daje się łatwo oswajać i tresować, używany jest jako zwierzę robocze, istnieją nawet fermy hodowlane, prowadzone w celu udomowiania słoni indyjskich, jak i sztucznego ich rozrodu. Chroniony przepisami Konwencji Waszyngtońskiej (CITES).

Wielbłąd 2007-05-25
Wielbłąd (Camelus) - rodzaj ssaków parzystokopytnych z rodziny wielbłądowatych.
Występowanie: w stanie dzikim jedynie w Azji Środkowej (baktrian), jako zwierzęta hodowlane są kosmopolityczne.
Od pozostałych przedstawicieli rodziny różni je obecność charakterystycznego garbu lub garbów na grzbiecie, będących miejscem odkładania zapasu tłuszczów. Wielbłąd potrafi w nim zgromadzić nawet do 45 kg tłuszczu.
Wielbłąd potrafi w około 10 min. wypić nawet 90 litrów wody.
W obrębie rodzaju wyróżnia się dwa gatunki:
baktrian (wielbłąd dwugarbny) (Camelus bactrianus) – występuje zarówno w stanie dzikim, jak i jako zwierzę hodowlane.
dromader (wielbłąd jednogarbny) (Camelus dromedarius) – występuje tylko jako zwierzę hodowlane.
2007-05-25


Ptaki

Orzeł przedni 2007-05-25
Orzeł przedni (Aquila chrysaetos) - duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, zamieszkujący Europę, północną Afrykę, środkową Azję i Amerykę Północną. W Europie dawniej rozpowszechniony, obecnie występuje prawie wyłącznie w rejonie Alp. W Polsce skrajnie nieliczny ptak lęgowy (30-35 par), występuje głównie w Karpatach. Samica znacznie większa, ale obie płcie ubarwione identycznie. Grzbiet brunatny, głowa i kark jaśniejsze o złotawym odcieniu. Spód jaśniejszy. Lotki i końce sterówek czarne, nasada ogona szara. Dziób czarny, nogi żółte. Skrzydła długie i szerokie, w locie ślizgowym i podczas krążenia lekko uniesione, na końcach widoczne palczasto rozłożone lotki. W locie silnie uderza skrzydłami, po czym przez 1-2 sekundy następuje lot ślizgowy. Średniej wielkości ssaki, ptaki i świeża padlina. Poluje z niskiego lotu patrolowego i z zasiadki.



Gęś śnieżna 2007-05-25
Gdy w czasie spaceru usłyszymy odległe gęganie, a spojrzawszy w niebo zobaczymy klucz ptaków ciągnących ku zachodowi, wiemy, że nadeszła jesień, bo "dzikie gęsi" odlatują do "ciepłych krajów". Choć widok ten jest dość pospolity, często uchodzi naszej uwadze. Mało kto wie coś więcej o tym zjawisku, a spotkanie osoby, która potrafiłby rozpoznać gatunek przelatujących gęsi jest prawdziwą rzadkością.
Mianem: "dzikie gęsi" określa się szereg ptaków z rzędu blaszkodziobych (Anseriformis), rodziny kaczkowatych (Anatidae). Na naszym kontynencie żyje 10 gatunków zaliczanych do tej grupy. Należą one do dwóch rodzajów: gęś (Anser) i bernikla (Branta). W Polsce - częściej lub rzadziej - spotkać można wszystkie z europejskich gatunków, ale gnieździ się u nas jedynie gęś gęgawa (Anser anser). Pod koniec XIX w., z powodu intensywnych polowań i niszczenia lęgowisk, wyginęła w naszym kraju niemal doszczętnie. Po II Wojnie Światowej, dzięki wprowadzeniu zakazu polowań w okresie lęgowym, objęciu ochroną miejsc jej gniazdowania, a także wypuszczaniu na wolność osobników wyhodowanych w niewoli, liczebność gęgawy zaczęła rosnąć. Początkowo wzrost ów zaznaczył się jedynie na głównych, zachowanych lęgowiskach - przede wszystkim w dolinie Baryczy. Później rozpoczęła się silna ekspansja tego gatunku na nowe tereny. Obecnie gęś tę spotykamy stosunkowo często w całym kraju. Szczególnie liczna jest w Polsce zachodniej. Gnieździ się tu niemal na każdym jeziorze, na którym pas szuwarów jest wystarczająco szeroki do założenia gniazda i zapewnienia bezpiecznej kryjówki w razie niebezpieczeństwa. Czasami gniazda tych ptaków można znaleźć nawet na śródpolnych oczkach wodnych. Aktualnie w naszym kraju gnieździ się do 2000 par gęgaw. Najliczniej występują w dolinie Baryczy, nad jeziorem Gopło i w rezerwacie "Słońsk" koło Kostrzynia. Gęgawę można stosunkowo łatwo odróżnić od pozostałych gęsi. Jest duża, masywna, jasnoszara i posiada okazały, pomarańczowy dziób. Dobrą cechą rozpoznawczą jest też jej głos, identyczny z gęganiem gęsi domowej (która pochodzi właśnie od gęgawy) - znane wszystkim: "gę gę gę", lub nosowe: "gąg gąg". Ze swoich zimowisk, zlokalizowanych w Wielkiej Brytanii, Holandii, Hiszpanii oraz wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego, ptaki te przylatują już w lutym i marcu. Wkrótce potem przystępują do budowy gniazd. W trudno dostępnym miejscu, wśród zeszłorocznej, suchej roślinności, samice usypują kopce z fragmentów trzcin, gałązek i innych szczątków roślinnych. Umieszczone na szczycie wgłębienie moszczą miękkimi liśćmi i wyrwanymi sobie piórami puchowymi. Często zdarza się, że w momencie powrotu z zimowiska jeziora są jeszcze zamarznięte. Gęgawy zabierają się wówczas do budowy gniazd na lodzie. Gęsi te chętnie kolonizują wyspy, gdzie jajom i pisklętom w mniejszym stopniu zagrażają lądowe drapieżniki. Gęgawy dojrzewają płciowo dopiero w trzecim roku życia. W pary łączą się jednak znacznie wcześniej i zanim założą gniazdo, przez rok lub dwa "chodzą ze sobą", lub jak kto woli - trwają w "narzeczeństwie". "Małżeństwo" gęsi jest bardzo stabilne i trwa z reguły aż do śmierci jednego z partnerów. W gnieździe na kilku, a czasami nawet 15 brudnobiałych jajkach siedzi wyłącznie samica, podczas gdy gąsior pełni w pobliżu straż. Po 28 dniach wysiadywania wykluwają się młode (wszystkie tego samego dnia). Gęsi są zagniazdownikami i od razu potrafią pływać i zdobywać pokarm. Już następnego dnia po wykluciu pisklęta opuszczają gniazdo i później tylko kilkanaście razy wracają do niego na nocleg. Mimo tej pozornej samodzielności, aż do kolejnej wiosny młode gęsi pozostają pod baczną opieką rodziców, ucząc się od nich trudnej sztuki przeżycia. Aby zobaczyć gęsią rodzinkę trzeba zachowywać się bardzo cicho, gdyż są to ptaki bardzo czujne i płochliwe.
Podobnie jak i inne gęsi, gęgawy nauczyły się korzystać z pokarmu, którego dostarczają im uprawy rolne. Podczas całego okresu, jaki u nas spędzają, można je obserwować jak pasą się na łąkach i polach. Z powodu łatwiejszego dostępu do pożywienia i ocieplenia klimatu, coraz częściej pozostają w Polsce na zimę. Dotyczy to zwłaszcza województw zachodnich.
Zdecydowanie częściej niż w okresie rozrodu, widuje się gęsi w czasie sezonowych wędrówek. Oprócz gęgawych, pojawiają się wówczas w Polsce m.in. dziesiątki tysięcy gęsi zbożowych (Anser fabalis) i gęsi białoczelnych (Anser albifrons). Gatunki te gniazdują głównie w tundrze oraz nad brzegami rzek i jezior w północnych rejonach tajgi. Wiosną i jesienią w wielotysiącznych stadach przelatują nad naszym krajem, w drodze między zimowiskami, a lęgowiskami, z których wypędza je surowa, syberyjska zima.



Kaczka krzyżówka 2007-05-25
Krzyżówka (kaczka krzyżówka) (Anas platyrhynchos) - średniej wielkości wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Europę, Amerykę Północną i Azję. Najpospolitsza kaczka w Polsce. Przeloty w II – IV i VIII – XII. Coraz więcej osobników zimuje, na niezamarzniętych wodach (większych rzekach, jeziorach, zbiornikach) oraz w miastach, gdzie są dokarmiane przez ludzi. Samiec w szacie godowej (zimą i wiosną) ma żółty dziób, głowę i szyję metalicznego zielonego koloru, pierś brązową, a na szyi białą przepaskę. Pozostałe upierzenie brązowoszare. Kuper czarny z dwoma charakterystycznie zakręconymi piórkami, ogon biały. Samica szarobrązowa, nakrapiana, z szarym dziobem. Na skrzydłach u obu płci granatowe, biało obrzeżone lusterko. Samiec w szacie spoczynkowej upierzony podobnie jak samica, jednak z żółtym dziobem i bardziej rudą piersią. W czasie letniego pierzenia tracą większość piór i zaszywają się wtedy w niedostępnych miejscach, aby przetrwać ten okres.
Głos: kwakanie, samca – miękkie i nosowe, samicy – jak kaczki domowej.
Sikorka modra 2007-05-25

Długość ciała sikorki modrej wynosi 12 cm, jest więc ona nieco mniejsza od wróbla. Ma niebieski wierzch głowy, skrzydła i ogon, a pierś żółtą. Modraszki możemy spotkać w lasach, parkach i ogrodach wszelkich typów i wieku, o ile tylko znajdują się w nich dziuple lub skrzynki lęgowe. Sikorka modra porusza się po gałęziach zręczniej niż bogatka. Mniejsze rozmiary pozwalają jej gnieździć się w dziuplach i skrzynkach z otworem wejściowym zbyt wąskim dla bogatki, co ogranicza konkurencję na tym polu między obu gatunkami.




Łabędź niemy 2007-05-25
Łabędź niemy (Cygnus olor (J.F. Gmelin, 1789)) - duży, wędrowny ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Eurazję od Łaby i Półwyspu Jutlandzkiego po Pacyfik. Przeloty w marcu - kwietniu i wrześniu - grudniu. Zimuje w Europie, północnej Afryce oraz środkowej i południowej Azji.
Samce większe od samic, dorosłe osobniki białe, dziób pomarańczowy, u nasady czarna narośl (większa u samców). Nogi czarne. Młodociane szare (białe od 3. roku życia), choć zdarzają się osobniki białe już od wyklucia. Płynąc wygina esowato szyję, a skrzydła unosi w górę tworząc rodzaj peleryny. Dorosłe osobniki nie nurkują, choć pisklęta posiadają tę umiejętność. Jaja wysiadywane są przez okres 35 dni tylko przez samicę, podczas gdy samiec pozostaje w pobliżu broniąc w razie potrzeby gniazda. Pisklęta są zagniazdownikami, opiekują się nimi zarówno samiec jak i samica. Zdolność do lotu uzyskują po około 4 - 5 miesiącach. Pokarm roślinny.


Struś 2007-05-25
Ubarwienie - samiec: Czarne, jedynie pióra na końcach skrzydeł i ogona białe. Samica - cała brązowa, końce wszystkich piór jasne. Głowa, górne 2/3 szyi i nogi nagie. Barwa skóry pozwala odróżnić poszczególne podgatunki. Posiada dwa palce u stopy. Większy - odpowiednik palca środkowego - potężny, zaopatrzony w pazur, mniejszy - odpowiednik palca zewnętrznego pozbawiony pazura. W żołądku mięśniowym zwanym mielcem znajdują się gastrolity pomagające w trawieniu pokarmu. Ma doskonały wzrok - widzi dobrze na odległość do 5 km. Zwykle w stadach po 5-6 osobników (jeden samiec z haremem), w towarzystwie innych zwierząt. Rzadko stada do 50 sztuk. Są to największe i najszybsze nielotne ptaki lądowe. Na dłuższych dystansach biegają z prędkością 50 km/h, a w sprincie nawet 70 km/h.
Rudzik 2007-05-25
Rudzik (raszka) (Erithacus rubecula) - mały ptak wędrowny z rodziny drozdowatych, zamieszkujący całą Europę, zachodni skrawek Syberii i Azji Mniejszej. Izolowana populacja lęgowa w Algierii. Zimuje w południowej i zachodniej Europie (polska populacja głównie na Półwyspie Iberyjskim), północnej Afryce i Azji Mniejszej.
W Polsce liczny ptak lęgowy, rozpowszechniony w całym kraju. Krępa, okrągła sylwetka ze stosunkowo dużą głową i cienkim ogonem. Obie płci ubarwione jednakowo. Najbardziej charakterystycznym elementem upierzenia jest ruda pierś, gardło i boki głowy. Z czasem rudy kolor jaśnieje i matowieje. Upierzenie z wierzchu oliwkowoszare, oddzielone od rudej plamy szerokim popielatym pasem. Spód ciała biały, boki w bladym, szarobrązowym odcieniu. Kuper szarobrązowy, ogon i pokrywy nadogonowe brązowe. Dziób i nogi ciemnobrązowe. Duże, ciemne oczy. Młode z wierzchu brązowe, jasno nakrapiane, a od spodu beżowe z kreskowaniem. Najczęściej przebywa na ziemi. W okresie lęgowym dość skryty, ale poza nim niepłochliwy. Ma wyprostowaną postawę, często i szybko zadziera ogon i strzepuje skrzydłami. Broni swojego terytorium nie tylko oznaczając śpiewem, ale też aktywnie przeganiając inne samce. Wędrowny, przelot w III - IV i IX - XI, choć część populacji osiadła (głównie na zachodzie i południu Europy). Wędruje nocą.



Jastrząb gołębiarz 2007-05-25
Jastrząb (jastrząb gołębiarz) (Accipiter gentilis (L., 1758)) - duży ptak drapieżny z rodziny jastrzębiowatych, zamieszkujący Europę poza Wyspami Brytyjskimi, Azję, Amerykę Północną, Afrykę Północną i Madagaskar. W Polsce nieliczny ptak lęgowy (liczebność ocenia się na 3500-5000 par - Komitet Ochrony Orłów 2002). Gatunek osiadły, częściowo koczujący. Dorosłe osobniki mają wierzch ciała szaropopielaty, spód jasny w poprzeczne, faliste prążki (bardzo dla niego charakterystyczne; takie same występują jeszcze, spośród krajowych gatunków, u krogulca i sokoła wędrownego). Pręgowane podogonie z jasną plamą u nasady. Sterówki wachlarzowate (w przeciwieństwie do podobnego krogulca). Nad okiem charakterystyczna szeroka, biała brew. Tęczówka jaskrawożółta (u starych samców ognista). Cała sylwetka z krótszymi skrzydłami w stosunku do tułowia i dość długim ogonem, w porównaniu np. ze zbliżonym do jastrzębia rozmiarami myszołowem.
Młode jastrzębie mają wierzch ciała bardziej brązowy i przede wszystkim zamiast falistych prążków, plamki w kształcie spadających kropel wody. Sylwetka, tęczówka i brew nad okiem takie same jak u dorosłych. Nogi żółte.
Często lata nisko, wykorzystując różne osłony takie jak rowy. Zręcznie manewruje między gałęziami w lesie, w czym pomaga mu stosunkowo długi ogon. Jest samotnikiem, jedynie w okresie godowym łączy się w pary. Na skraju lasu lub w jego głębi, przy pniu, w środkowej partii korony drzewa. Zbudowane ze świeżych gałązek, na brzegach przystrojone zielonymi gałązkami sosny czy świerka, co odróżnia je od podobnego gniazda myszołowa. Wgłębienie niewielkie wyściełane suchymi trawami, średnica ok. 60-80 cm, wysokość ok. 50 cm. Jest wszechstronnym drapieżnikiem. Najchętniej poluje na gołębie (stąd nazwa - gołębiarz). Poza tym łapie inne ptaki (stanowiące ok. 85% pożywienia). Są wśród nich sójki, wrony, kawki, drozdy, dzięcioły,kuropatwy oraz ptactwo domowe. Ze ssaków (ok. 15% składu pokarmu) poluje na wiewiórki, zające, króliki, a nawet drobne gryzonie. Poluje samotnie, złowioną zdobycz skubie z pierza i zjada w ukryciu. Resztki większych ofiar zostawia do następnego dnia.




Sokół wędrowny 2007-05-25
Sokół wędrowny (Falco peregrinus) - średni ptak drapieżny z rodziny sokołowatych, zamieszkujący cały świat z wyjątkiem Antarktyki. W Europie (w tym w Polsce) dawniej był to rozpowszechniony ptak lęgowy, jednak w latach 50. i 60. XX wieku nastąpił drastyczny spadek jego liczebności, głównie z powodu skażenia środowiska pestycydami. W ostatnim okresie z powodzeniem prowadzona jest sztuczna hodowla sokoła wędrownego i jego reintrodukcja do odpowiadających mu biotopów. W Polsce jest znów lęgowy, choć bardzo rzadki - całkowitą liczebność szacuje się na 5-8 par. Jedna z nich regularnie gniazduje na Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie. Duży sokół, o krępej sylwetce z długimi, ostro zakończonymi skrzydłami. Ptaki obu płci ubarwione podobnie, ale samica jest większa od samca. Wierzch stalowoszary, spód biały z ciemnym prążkowaniem. Na policzkach charakterystyczny czarny "wąs". Szyja i ogon krótkie. Przeważnie w wierzchołku najwyższych drzew, bardzo często w koloniach czapli. Nie buduje własnego gniazda, lecz wykorzystuje i zajmuje gniazda innych ptaków: czapli siwej, kruka lub też innych ptaków drapieżnych. Na terenach zurbanizowanych gniazdo zakłada w szczelinach lub wypustach wysokich budynków (wieżach kościelnych, dzwonnicach, kominach). Pod koniec marca lub na początku kwietnia samica składa 2-4 (przeważnie 2) jaja, mało wydłużone, prawie kuliste, mocno nakrapiane, tak że prawie nie widać białego tła, o wymiarach średnich 52x40 mm. Jeden lęg w roku. Głównie ptaki wielkości gołębia lub większe, łapane w locie. Na ofiarę spada lotem nurkowym z bardzo dużą prędkością (ocenianą nawet na 300-350 km/h), przekłuwając ptaka ostrymi szponami.




Puszczyk 2007-05-25
Puszczyk (Strix aluco) – najliczniejsza i najczęściej spotykana sowa Europy. Zamieszkuje cały kontynent, na wschodzie aż po Iran i zachodnią Syberię. Nie obserwuje się puszczyków jedynie w Irlandii, na Islandii, na dalekiej północy Rosji, Skandynawii i Szkocji oraz na niektórych wyspach Morza Śródziemnego. Występuje również w północnej Afryce (Maroko, Tunezja, Algieria) i w Azji (północno-zachodnie Indie, Himalaje, południowe Chiny, Korea i Tajwan). Sowa średniej wielkości, krępej budowy ciała. Ubarwienie bardzo zmienne, występuje w dwóch podstawowych odmianach kolorystycznych: szarej i brązowej, możliwe są też barwy pośrednie (rdzawe, szarobrunatne itp.). Na głowie brak tak charakterystycznych "uszu" jak u sowy uszatej.
U odmiany brązowej grzbiet jest brązowy, prążkowany i cętkowany na ciemno- i jasnobrązowo, przez barkówki biegnie biały pas. Szlara jednobarwna, rdzawa, obwiedziona ciemnobrązową cienką linią, z jasnymi brwiami i wewnętrznymi obwódkami oczu. Dziób bladooliwkowy, oczy bardzo duże o czarnych tęczówkach. Spód ciała jasnopłowy. Skrzydła szerokie i zaokrąglone, podobnie jak grzbiet kreskowane i cętkowane. Na lotkach ciemne poprzeczne paski. Nogi opierzone, jasnopłowe.
Odmiana szara ma podobny rysunek, tyle że zamiast brązów występują szarości.
Młode wyglądają podobnie, jednak kreskowanie jest delikatniejsze, a całe upierzenie bardziej puszyste.


Maskonur 2007-05-25
Maskonur (Fratercula arctica) - średni ptak wodny z rodziny alk, występuje na północnoatlantyckim wybrzeżu Ameryki Północnej, Grenlandii, Islandii, Wyspach Owczych, Svalbardzie, Nowej Ziemi oraz atlantyckim wybrzeżu Półwyspu Skandynawskiego i Wyspach Brytyjskich. Na polskim wybrzeżu pojawia się sporadycznie. Brak dymorfizmu płciowego. W szacie godowej wierzch głowy, kark, grzbiet, ogon i skrzydła oraz obroża na szyi czarne. Boki głowy i gardło jasnoszare. Pierś i brzuch białe. Krótki silny dziób o wyraźnym bocznym spłaszczeniu i poprzecznych fałdach ma szarą nasadę, a część dalszą w żółte i pomarańczowe pasy. Niebieskie płytki rogowe nad i pod okiem. Nogi pomarańczowe. Szata spoczynkowa podobna, lecz głowa i gardło ciemnieje, dziób staje się mniej kontrastowy, a nogi żółte.


Zimorodek 2007-05-25

Zimorodek (Alcedo atthis) - niewielki ptak drapieżny z rodziny zimorodkowatych, zamieszkujący w południowej i środkowej Europie, północnej Afryce i południowej Azji w pasie od Dekanu po Archipelag Malajski. Nie odbywa regularnych wędrówek, pojedyncze osobniki zimują nad niezamarzającymi zbiornikami, pozostałe przelatują do południowej części areału lęgowego. Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego. Głowa i grzbiet niebieskie z zielonym, metalicznym połyskiem, środek grzbietu i sterówki błękitne. Białe gardło i policzki. Lotki ciemne, zewnętrzne chorągiewki niebieskozielone. Spód ciała cynamonowy. Dziób szary, nogi czerwone.

Dzięcioł zielony 2007-05-25
Słabo zaznaczony dymorfizm płciowy. Wierzch głowy, potylica oraz zajady czerwone, natomiast wokół oka czarna plama. Samica ma czarne zajady i mniejszą czapeczkę. Wierzch ciała jasnozielony, brzuch szarozielony, kuper żółty. Na lotkach i sterówkach barwa brunatna. Osobniki młodociane mniej kontrastowe, pokryte kreskowaniem. Zajady mniejsze niż u samicy. Pierwotnie był związany z lasami łęgowymi. Obecnie zamieszkuje skraje świetlistych lasów liściastych i mieszanych, a także mniejsze zadrzewienia, zwykle w pobliżu łąk na których żeruje. Preferuje doliny rzeczne. Spotykany często w zadrzewieniach wiejskich, a niekiedy nawet w parkach miejskich. Dzięcioł zielony żywi się zbieranymi na ziemi owadami, głównie mrówkami. Zimą rozkopuje mrowiska nawet do 1 m głębokości. Posiada bardzo długi język (o długości 10 cm), który w spoczynku jest owinięty wokół czaszki i dochodzi aż do jamy nosowej. Język ma na końcu rogowe zadziory oraz pokryty jest warstwą lepkiej śliny, do której przyklejają się ofiary.




2007-05-25
Będę teraz pisała o bezkręgowcach i o stawonogach.



2007-05-25
Tarantula

Dorasta prawie do 3 cm, ale dzięki długim, mocnym nogom wydaje się większa. Tarantula włoska należy do bardzo bogatej w gatunki rodziny pogońcowatych (Lycosidea), goniących swoje ofiary lub polujących z zasadzki, by ją dopaść. Ich wyjątkowo silne szczękoczułki służą do wstrzykiwania jadu w ciało ofiar. Skąpo porośnięte tereny otwarte. Wygony i odłogi. Liczebność odpowiednich biotach nie jest rzadka, a lokalnie bardzo liczna. Ukąszenie tarantuli włoskiej jest bardzo bolesne, jednak nie zagraża życiu człowieka.
Zwyczajowo w kilku językach, m.in. w polskim, mianem "tarantuli" nazywa się niesłusznie wiele większych gatunków pająków, zwłaszcza ptaszników. Jednak w języku angielskim również oficjalnie nazwy wielu ptaszników zawierają słowo "tarantula".




2007-05-25
Pszczoła

Pszczoła miodna (Apis mellifera L., syn. Apis mellifica L.) - gatunek z rodzaju pszczoła i rodziny pszczołowatych właściwych, obejmujące gatunki wytwarzające miód.
Pszczoły miodne zbierają nektar i pyłek kwiatów, który jest ich pożywieniem i w ten sposób zapylają rośliny owadopylne (np. drzewa owocowe, rzepak, itd). Rośliny, które dostarczają pszczołom surowca do produkcji miodu, są nazywane miododajnymi. Do produktów pszczół miodnych należą m.in.: miód i wosk. Pszczoła unosi się w powietrzu dzięki pracy dwóch par skrzydeł zbudowanych z przezroczystej błony. Jedna z trzech par nóg posiada specjalne poduszki zatrzymujące pyłek. Narządy rozrodcze samic uległy modyfikacji, w której wyniku powstał narząd obronny - żądło. Znajduje się ono na końcu odwłoka i może zostać przez zagrożonego owada wprowadzone do ciała innego zwierzęcia. Żądlenie bezkręgowców o miękkim ciele nie przynosi żądlącej pszczole większych szkód[1] natomiast użądlenie większego zwierzęcia (kręgowca) kończy się śmiercią pszczoły.[2]
Błędnie uważa się, że królowe-matki nie posiadają żądła - używają go jednak tylko do walk z innymi matkami (dlatego nie żądlą np. trzymających je pszczelarzy). Jad pszczeli może powodować nieprzyjemną opuchliznę, ale jest niebezpieczny tylko dla osób uczulonych lub w przypadku wielu ukąszeń (dla dorosłego zdrowego człowieka zagrożenie życia występuje przy około stu ukąszeniach). Niektóre gatunki pszczół żyją samotnie, wiele gatunków jednak tworzy roje i zamieszkuje gniazda o skomplikowanej strukturze wewnętrznej. Społeczne zachowania wyewoluowały niezależnie u różnych gatunków
pszczół.

2007-05-25
Osa

Osa pospolita (Vespula vulgaris) – owad uskrzydlony z rodziny osowatych.
Długość ciała ok. 2 cm. Owad o charakterystycznym żółto-czarnym zabarwieniu. Występuje powszechnie od kwietnia do października. Buduje gniazda w ziemi. Królowa składa w nim jaja, wylęgające się robotnice rozbudowują gniazdo i karmią larwy uśmierconymi owadami.
Dorosłe osy żywią się pokarmem pochodzenia zwierzęcego, a także owocami. Zdarza się, że osy zjedzą sfermentowane owoce - są wówczas bardzo agresywne. Najczęściej jednak nieprowokowane nie atakują. Ukąszenie jest bolesne, ale nie niebezpieczne z wyjątkiem użądleń w szyję lub gardło, jednak u osób uczulonych może dojść nawet do zatrzymania akcji serca.

2007-05-25
Modliszka

Modliszki (Mantodea) – rząd owadów uskrzydlonych. Swoją nazwę zawdzięczają pozie, przypominającej osobę ze złożonymi do modlitwy rękoma. Są to stosunkowo duże owady, liczniej występujące w strefie tropikalnej i subtropikalnej. W południowej Polsce występuje modliszka zwyczajna (Mantis religiosa). Na świecie znanych jest ponad 2000 gatunków.
Głowa jest ortognatyczna, ruchliwa, z dużymi oczami (występują także przyoczka). Skrzydła błoniaste, bogato użyłkowane, składane w spoczynku wzdłuż ciała. Pierwsza para odnóży dobrze rozwinięta, służąca do chwytania ofiary. U niektórych gatunków ubarwienie kryptyczne, upodobniające do kwiatów, wśród których czatują na ofiary.
Modliszki są drapieżne, czasem występuje kanibalizm. Nie jest jednak prawdą popularny mit, zgodnie z którym każda kopulacja kończy się zjedzeniem samca przez samicę. Takie zdarzenie zachodzi tylko w 5 do 30% przypadków (liczby różnią się w zależności od badań). Aby do tego doszło, musi zajść kilka czynników jednocześnie: w otoczeniu musi być mało pożywienia, samiec musi podchodzić do samicy od przodu, a nie od tyłu, a sezon godowy musi się już kończyć.
Płeć modliszek rozpoznaje się po segmentach na odwłoku. Samiec ma ich zawsze 8, a samica 6.

2007-05-25
Rusałka Adimrał

Rusałka admirał (Vanessa atalanta) - motyl z rodziny rusałkowatych (Nymphalidae), obejmujący zasięgiem występowania Palearktykę oraz Amerykę Północną. Jeden z najpiękniejszych motyli polskich.
Rozpiętość skrzydeł ok. 6 cm. Na przedniej parze czarnych skrzydeł widnieje czerwona, skośna przepaska, na tylnej czerwony pasek brzegowy. Spodnia strona skrzydeł ma brązowo-żółty wzór, co umożliwia motylowi dobre maskowanie się. Rusałkę admirała obserwujemy od maja do października; wydaje 2 pokolenia. Preferuje otwarte przestrzenie np. ogrody, sady, brzegi lasów i parki. Gatunek ten należy do motyli wędrownych, które znalazły się w Europie Środkowej w wyniku wędrówki z południowego wschodu. Motyla tego spotykamy najczęściej na przejrzałych owocach opadłych z drzew, na kwitnących drzewach i innych kwiatach. Składa jaja na pokrzywach. Nowe pokolenie najczęściej wędruje na południe. Część osobników zimuje w Polsce.


2007-05-25
Biedronkowate (Coccinellidae) - rodzina obejmująca niewielkie chrząszcze o owalnym, wypukłym ciele. Przeszło 5,2 tysiąca gatunków na całym świecie, w Polsce ok. 80.
Żywią się mszycami, dlatego wykorzystywane są w biologicznym zwalczaniu tych szkodników. Mnożą się bardzo szybko i mogą dawać 2-4 pokolenia rocznie. Zimują owady dorosłe. W tym celu potrafią gromadzić się setkami, a nawet tysiącami w różnych miejscach - pod ziemią, w budynkach czy pod korą drzew. Czułki biedronek są przeważnie krótkie lub bardzo krótkie. Mają 8-11 członów, często na ich końcach występuje buławka. W aparacie gębowym charakterystyczne są głaszczki szczękowe o kształcie toporków. Głowa szeroka, wchodzi w przedplecze. Zaniepokojone larwy lub dorosłe chrząszcze wydalają poprzez stawy nóg hemolimfę o żółtym zabarwieniu, która ma trujące właściwości.
Jednym z przedstawicieli jest biedronka - owad o długości ok. 6 mm, pokryty pokrywami skrzydłowymi w kolorze czerwonym lub pomarańczowym, nakrapianymi kontrastowymi plamkami. Biedronki odżywiają się owadami roślinożernymi, są zatem z punktu widzenia człowieka pożyteczne.

W Polsce najpospoliciej występuje biedronka siedmiokropka.

2007-05-24
Króliczki są słodkie. Ale niestety lubią gryźć. Królik powinien mieć klatkę o wisokości 30-40cm, a to dlatego, bo jak urośnie może się w niej nie mieścić. Te zwierzaki jedzą prawie to samo co chmiki i świnki czyli kolby, ziarno, marchewki, jabłka itp. Jeżeli dobrze się je wychowa to będą posłuszne.





2007-05-24
Świnki morskie są słodkie podobają mi się z każdej rasy. Na początku trzeba świnkę często wyjmować z klatki i puszczać żeby się oswoiła ale gdy ją się puści to trzeba ją bardzo pilnować. Gdy już się oswoi to bez problemu można ją wyjmować. Nigdy nie wolno podkładać rąk pod pysk świnki chyba, że ma dobry humor to Cię polizać ale nigdy nic nie wiadomo. W domu jest grzeczna. Lubię świnki morskie!
Kotek 2007-05-24
 Kotki w domu są bardzo podobne do psów. Raczej są grzeczne. Jak się mieszka w bloku to rasa kotów perskich jest odpowiednia gdyż są spokojne i raczej nie wychodzą na dwór. W domu koty więcej rozrabiają od psów. Dla kotków lepsze domy (dla psów też). Moim zdaniem najładniejsze są kotki takie jak na zdjęciu obok ;-)
2007-05-24
Będę opisywała zwierzęta dzikie.
2007-05-24

Wydra Kanadyjska

Wydra kanadyjska (Lontra canadensis) - gatunek z rodziny łasicowatych. Istnieje 8 podgatunków wydry kanadyjskiej. Jest ona blisko spokrewniona z wydrą europejską (Lutra lutra) oraz wydrozwierzem (kałan, wydra morska). 
długość ciała 89-130 cm[1]
długość ogona 30-50 cm[1]
masa 5-14 kg[1]
Niegdyś występowała w całej Ameryce Północnej, dziś wyginęła w wielu stanach np. Indianie, Kentucky, Nebrasce.
Żywi się najczęściej rybami. Chwyta również żaby, owady i mniejsze ssaki. W nocy pływa pod prąd przeszukując małe zatoczki. W dzień odpoczywa w trzcinach, a o zmroku ponownie rusza na obchód.


2007-05-24
Uchatka Kalifornijska

Uchatka kalifornijska (Zalophus californianus) - ssak morski z rodziny uchatkowatych często nazywany lwem morskim. Występowanie: w kilku obszarach wschodniego Pacyfiku. Zamieszkuje wybrzeża Kalifornii i Galapagos. Uchatki galapagoskie są niekiedy uważane za osobny podgatunek. Zwierzę to jest dość duże, osiąga długość do 2,5 metra i masę 280 kg. Ciemnobrunatna sierść.
Często wychodzi na ląd, by tam odpocząć. Gdy czuje się zagrożony, potrafi być groźny i szybko przemieszcza się specyficznym ruchem: czołgania się i kuśtykania. Jest bardzo łatwy w tresurze. Potrafi nurkować na głębokość 100 metrów i wstrzymać oddech na 15 minut.


















2007-05-24
Tygrys Bengalski

Tygrys (Panthera tigris) - ssak łożyskowy z rodziny kotowatych. Występuje w Azji, a właściwie w małych, izolowanych populacjach na obszarze między Indiami a Wietnamem i Tajlandią oraz w Chinach, na wschodzie Rosji i na Sumatrze.

Tygrys jest samotnikiem, a samiec dzieli swój rozległy rewir z najwyżej dwiema samicami.

Długość ciała bez ogona
215-300 cm.
Długość ogona
60-110 cm.
Wysokość
80-115 cm.
Masa ciała
180-300 kg (samce); 75-180 kg (samice).
Ubarwienie
w zależności od podgatunku i pory roku, od żółtawego do czerwonopomarańczowego; występują też osobniki białe, z brązowymi pręgami i niebieskimi oczami.
Pożywienie
duże i małe kręgowce; od słoni po małpy i gryzonie.
Dojrzałość płciowa
ok. 3-5 lat.
Rozród
ciąża trwa około 102-112 dni, w miocie 1-5 młodych, a w niewoli 1-7 .
Występowanie i podgatunki
od lasów tropikalnych po Syberię.
Tygrys syberyjski (Panthera tigris altaica) - obecnie pogranicze chińsko - rosyjskie w dolnym biegu Amuru. Zimowa sierść jest żółtawa, a letnia - rudopomarańczowa. Ponieważ tygrys ten zamieszkuje tereny, gdzie narażony jest na temperatury poniżej -40°C, dlatego jako jedyny tygrys posiada w pachwinach i na brzuchu ok. pięciocentymetrową warstwę tłuszczu. Jest największym z rodziny kotów (samiec waży średnio 300 kg), pozostało około 300 osobników.
Tygrys bengalski (Panthera tigris tigris) - wyspowo w Indiach, Nepalu, Bangladeszu i zachodniej Birmie. Żyje około 4500 osobników.
Tygrys chiński (Panthera tigris amoyensis) - południowe Chiny. Prawdopodobnie wytępiony; na wolności zostało około 30 osobników. Uważa się go za przodka wszystkich tygrysów.
Tygrys indochiński (Panthera tigris corbetti) - lasy Półwyspu Indochińskiego żyje około 1.200 do 1.800 osobników.
Tygrys malajski (Panthera tigris jacksoni) - podgatunek wyodrębniony w 2004 - zamieszkuje południe Półwyspu malajskiego. Żyje około 600-800 osobników.
Tygrys sumatrzański (Panthera tigris sumatrae) - wyspowo na Sumatrze żyje około 400-500 osobników.
Tygrys kaspijski (Panthera tigris virgata) - uznany przez IUCN za podgatunek wymarły[1] (ostatnie pewne informacje o występowaniu tego podgatunku pochodzą z początku lat 70. XX wieku z Turcji i Afganistanu). Zasięg dawnego występowania: Afganistan, Iran, Turcja, Mongolia(zachodnie Chiny, Turkiestan Wschodni), Tadżykistan, Uzbekistan, Kirgistan, Turkmenistan, Armenia, Azerbejdżan, Gruzja, północny Irak (okolice Mosulu), południowy Kazachstan i przykaspijska Rosja, prawdopodobnie także wschodnia Syria.
Tygrys balijski (Panthera tigris balica) - ostatni tygrys został zabity w 1937, niegdyś zamieszkiwał wyłącznie Bali.
Tygrys jawajski (Panthera tigris sondaica) - wymarły około 1980, zamieszkiwał niegdyś wyspę Jawę.
Tygrys z Trinil (Panthera tigris trinilensis), najstarszy znany podgatunek tygrysa, znany tylko ze skamieniałości, żył ok. 1,2 mln lat temu na wyspie Jawie. Prawdopodobnie nie był przodkiem tygrysa jawajskiego[2]
'Tygrys bengalski biały: Normalnie ubarwionym rodzicom rodzi się czasami młode bardzo jasne lub ciemne. Tygrys biały jest osobliwością, poszukiwaną przez ogrody zoologiczne. Żyje głównie w północno-wschodnich Indiach i wydaje się, że radzi sobie na swobodzie tak samo dobrze jak jego złotobrązowy krewniak tygrys bengalski. Białe tygrysy nie są podgatunkami tygrysów. Podobnie jak u innych zwierząt rodzą się wśród tych kotów czasami osobniki albinotyczne. Białe tygrysy hodowane w niewoli są potomstwem jednego, schwytanego wiele lat temu w Indiach białego samca.



2007-05-24
Pingwiny

Pingwiny - rodzina (Spheniscidae) oraz rząd (Sphenisciformes) ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmuje gatunki morskie (na lądzie pojawiają się jedynie w strefie brzegowej) zamieszkujące zimne morza półkuli południowej. Najliczniejsze wokół Antarktydy i sąsiednich wysp, najwięcej gatunków w pobliżu Nowej Zelandii. Najdalej na północ (na równiku) na Galapagos gnieździ się pingwin równikowy. Ptaki te charakteryzują się następującymi cechami:

długość od 27 do 122 cm;
dzioby zróżnicowane;
silnie przesunięte ku tyłowi mocne nogi;
3 przednie palce spięte błoną pławną;
krótki, sztywny ogon, pełniący z nogami funkcję steru;
wąskie skrzydła pełniące funkcję płetw napędowych;
nielotne;
łuskowate pióra;
brak apteriów;
brzuch biały, grzbiet i głowa ciemna (czarna, granatowa, szara);
często na głowie czub;
na lądzie chodzą w postawie wyprostowanej, bądź ślizgają się na brzuchu, odpychając się kończynami;
w wodzie prędkość ponad 20 km/h;
monogamiczne;
kolonijne (największe kolonie liczą do miliona osobników);
gniazdo na nieosłoniętym terenie, w szczelinie bądź norze, zbudowane z kamieni lub części zielonych roślin;
składają 2 jaja (pingwin królewski i pingwin cesarski - jedno);
wysiadują jaja na stopach pod fałdem tłuszczowym brzucha;
podczas wysiadywania nie odżywiają się (nawet do kilku miesięcy);
odżywiają się pokarmem zwierzęcym: rybami, głowonogami i skorupiakami, które zdobywają w morzu.

W rzędzie Sphenisciformes wyróżnia się tylko jedną rodzinę (Spheniscidae), do której należą następujące rodzaje i gatunki:

Rodzaj Aptenodytes
pingwin królewski (Aptenodytes patagonicus)
pingwin cesarski (Aptenodytes forsteri)
Rodzaj Pygoscelis
pingwin białobrewy (Pygoscelis papua)
pingwin Adeli (pingwin białooki) (Pygoscelis adeliae)
pingwin maskowy (Pygoscelis antarctica)
Rodzaj Eudyptes
pingwin grubodzioby (Eudyptes pachyrhynchus)
pingwin grzebieniasty (Eudyptes robustus)
pingwin szczotkoczuby (Eudyptes sclateri)
pingwin skalny (Eudyptes chrysocome)

Pingwin magellański
pingwin krótkoczuby (Eudyptes schlegeli)
pingwin złotoczuby (Eudyptes chrysolophus)
Rodzaj Megadyptes
pingwin żółtooki (Megadyptes antipodes)
Rodzaj Eudyptula
pingwinek mały (Eudyptula minor)
Rodzaj Spheniscus
pingwin przylądkowy (p. toniec, p. afrykański) (Spheniscus demersus)
pingwin peruwiański (p. Humboldta) (Spheniscus humboldti)
pingwin magellański (Spheniscus magellanicus)
pingwin równikowy (Spheniscus mendiculus)

Źródło: Paweł Mielczarek, Włodzimierz Cichocki, "Polskie nazewnictwo ptaków świata", Notatki Ornitologiczne tom 40, 1999, zeszyt specjalny.

W niektórych klasyfikacjach rząd Sphenisciformes zalicza się do nadrzędu paleognatycznych


2007-05-24
Koala

Koala (Phascolarctos cinereus) – gatunek torbacza z rodziny koalowatych, jedyny przedstawiciel rodzaju Phascolarctos Blainville, 1816.

Nadrzewne zwierzę roślinożerne, zamieszkujące wschodnią Australię. Koala schodzi na ziemię tylko po to, by przejść na kolejne drzewo. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach złożonych z samca i kilku samic. Słowo koala w języku Aborygenów oznacza "bez wody".
wymiary: 60-85 cm
waga: 8-15 kg
ciąża: 25 - 35 dni
liczba młodych: 1 młode raz na 2 lata
dojrzałość płciowa: samce 3 - 4 lata, samice 2 - 3 lata
długość życia: 15 - 20 lat
Koala występuje wzdłuż wybrzeża Queensland, Nowej Południowej Walii oraz Wiktorii. Większość swego życia spędza na najwyższych gałęziach drzew eukaliptusowych. Jest zwierzęciem aktywnym nocą. Układ trawienny koali umożliwia trawienie jedynie liści wybranych (około 20) gatunków eukaliptusa. Dorosły osobnik dziennie zjada od 0,5 do 1 kg liści. Okres godowy: grudzień – marzec. Ciąża trwa 35 dni. Młode rodzą się ślepe i nieowłosione, o wadze ok. 0,3 g, dorasta następnie w torbie przez około 6 miesięcy. Podczas pierwszych 5 miesięcy karmi się mlekiem matki, w 6. miesiącu pobiera częściowo przetrawiony pokarm z jelita matki. Młode koala pozostają z matką (najczęściej uczepione jej grzbietu) do następnego okresu godowego. W tym samym czasie osiągają również dojrzałość płciową. Od 1927 r. ginący gatunek koali jest objęty całkowitą ochroną.









2007-05-24
Delfin Butelkonosy

Najbardzej znany gatunek delfina, delfin butelkonosy, jest szybko pływającym i swobodnym zwierzęciem, często trzymanym w delfinariach. Pewne strefy życia delfinów są nadal zagadką. Delfiny są bardzo towarzyskimi zwierzętami, żyjącymi za równo w grupach jednej płci,jak i mieszanych z samicami, samcami i młodymi. Zawsze pomagają sobie w podczas łowów, narodzin i chorób. Ta współpraca jest niezbędna do przeżycia. Cześć dnia poświęcają zabawie. Porozumiewają się za pomocą gwizdów i specjalnych dzwięków. Nie wiadomo dotąd, jak bardzo złożona jest mowa delfinów, ale bez wątpienia mogą się one rozpoznawać i dobrze porozumiewać używając swej "mowy".
Delfiny butelkonose łączą się w pary w okresie wiosny i lata. Młode, które rodzą się pod wodą, przychodzą na świat 10-12 miesięcy później. Co najmniej dwie samice chronią matkę i młode podczas porodu. Jest to niezbędne gdyż krew, którą samica traci w czasie porodu, często zwabia rekiny. "Asystujące samice" mogą czasem pomagać w samym porodzie. Podobna pomoc występuje kiedy delfin się zrani. Samice zajmują się młodymi przynajmniej przez 16 miesięcy.

2007-05-24

Puma

Puma (kuguar, lew górski, pantera z Florydy) (Felis concolor syn. Puma concolor) - ssak z rodziny kotowatych zamieszkujący Amerykę od Kanady po Patagonię (choć w wielu regionach została wytępiona). Wyróżnia się od 6 do ponad 30 podgatunków. Duży kot o stosunkowo małej głowie, smukłym i gibkim tułowiu. Przednie łapy mają po pięć, zaś tylne po cztery palce. Futro krótkie, miękkie, jednolicie żółtobrunatne (choć w zależności od biotopu spotyka się osobniki ubarwione od szarosrebrnych po czarne). Samce większe od samic, lecz większe zróżnicowanie spotyka się między podgatunkami. Młode pokryte są cętkami, a na ogonie mają czarne pierścienie.
Wielkość
długość ciała
100-200 cm
ogon o długości
50-85 cm
wysokość w kłębie
52-78 cm
masa ciała
samice 35-50 kg , samce 60-75 kg w górach ameryki południowej ważą aż 105 kg
Pożywienie
Głównie ssaki. Małe ofiary zjada natychmiast, podczas gdy pozostałości większych zdobyczy chowa maskując je częściami roślin. Do schowanego mięsa powraca tylko wówczas, gdy nic nie upoluje, nieświeżego mięsa nie je.
Rozród
Gniazdo znajduje się w jaskini, szczelinie skalnej, wykrocie lub w zaroślach. Po ciąży trwającej 90 - 96 dni samica rodzi 1 do 4 nagich i ślepych kociąt. Młode usamodzielniają się w 2 roku życia.
Inne informacje
Długość życia dochodzi do 12 lat. Terytorium dochodzi do 300 km2.


2007-05-24
Kangur rudy

Duży lub bardzo duży kangur o sierści od brązowo-rudawej barwy na grzbiecie do płowej na brzuchu i kończynach. Długie, spiczasto zakończone uszy, tępo zakończony pysk. Samice wyraźnie mniejsze, o sierści z większym udziałem koloru szarego.

wysokość: 1,6 m (samce) do 1 m (samice). Ogon do 1,2 m.
masa: samce do 90 kg, samice wyraźnie lżejsze.
biotop: Półpustynne obszary centralnej Australii.
ciąża: 35 dni w macicy i 235 dni w torbie
liczba młodych: 1
dojrzałość płciowa: samiec 24 miesiące, samice 14-22 miesiące
pożywienie: roślinożerny
długość życia: do 20 lat (średnio 6-7 lat)
Kangura rudego zabija się dla mięsa i skóry. Na niektórych terenach, a w szczególności w parkach narodowych jest całkowicie chroniony
2007-05-24
Lwy

Lwy mieszkają w Afryce. Przydomek króla zwierząt lew zawdzięcza spewnością majajestatycznemu wyglądowi, jaki nadaje mu dość gęsta grzywa. Jej kolor może być różny-od żółtawego do czarnego. Ogon lwa jest zakończony pękiem włosów, w których kryje się rodzaj rogowego kolca: jego rola nie jest znana. Lew, podobnie jak wszystkie pozostałe kotyoprucz geparda, posiada potężne wciągane pazóry. Zęby i łapy służą mu do zdobywania pożywienia-rocznie zabija ok. 20-30 dużych zwierząt. Długość 3,25-3,70m (łącznie z ogonem). Wysokość w łopatce 90-110cm. Ciężar 200-275kg (maksymalnie). Długość życia no wolności 15-20lat. Maksymalna szybkość 60km/godzinę.
Niedźwiedź Polarny 2007-05-24

Niedźwiedź Polarny

Niedźwiedźe Polarne mieszkają w Arktyce. Długość tułowia z głową u samca wynosi 330-360cm, a u samicy 180-210cm. Ich waga wynosi u samca 300-600kg, a u samicy 150-300kg. Wysokość ich wynosi 210-300cm. Ogon ich ma 8-12cm (w porównaniu do reszty jest o wiele krótszy). Przez pierwsze 18 miesięcy dziecko musi być przy matce. Pierwsze tygodnie małe niedźwiadki spędzają wtulone w nogi matki, tak że nawet nie dotykają ziemi. Jedzą: foki, ryby, lemingi, jaja, młode renifery, młode lub osłabione morsy, padlina (np. wyrzucone na brzeg wieloryby.


2007-05-24
To jest budowa konia.
2007-05-24

2007-05-24
 Będę pisała rasy kotów.
2007-05-24

Kot rosyjski niebieski 2007-05-24
Koty tej rasy są bardzo inteligentne, wrażliwe i subtelne. Bardzo przywiązują się do właściciela, starają się nie tracić go z oczu, często chodzą za nim jak pies. Są domatorami, rzadko wyprawiają się na wędrówki po okolicy. Są raczej ciche i nieśmiałe, nie miauczą głośno. Są zwinne i ruchliwe, rzadko jednak coś zrzucają czy niszczą. Lubią tez zabawę małymi zabawkami. Chętnie okazują uczucia, uwielbiają towarzystwo człowieka, dobrze czują się wśród dzieci. Źle znoszą samotność i nie maja kłopotów z przyzwyczajeniem się do obecności innych zwierząt, w tym także psów. Obcych traktują z duża rezerwą, ale nie są z natury strachliwe. Ich inteligencja sprawia, że można je nauczyć wielu rzeczy.
Sokoke 2007-05-24
Koty Sokoke są przyjazne, bardzo przywiązane do opiekuna. Są aktywne, żywe, lubią się wspinać. Wydają z siebie ciche miauknięcia, mając na celu prawdopodobnie próbę porozumienia się z człowiekiem. Niektórzy znawcy są zdania, że w naturze Sokoke charakteryzują się psim sposobem polowania – na zdobycz zasadzają się stadnie, każdy członek grupy ma przypisaną określoną rolę. Po polowaniu zakończonym sukcesem koty potrafią podzielić się zdobyczą.
Egipski Mau 2007-05-24
Egipski mau nie znosi nudy. Jest zwierzęciem żywym i aktywnym, ciągle szuka sobie jakiegoś zajęcia. Jest skory do zabaw, lubi towarzystwo innych kotów. Można nauczyć go sztuczek, np. aportowania. Bardzo lubi takie rozrywki, cieszy go zainteresowanie całej rodziny. Jest kotem odważnym, zrównoważonym, wytrzymałym. Dobrze znosi stres i podróże. Powinien mieć do dyspozycji ogród, a jeśli to niemożliwe, można spróbować wyprowadzać go na spacery.

Manx 2007-05-24
Manks to oryginalny, krótkowłosy kot bez ogona. Budową przypomina koty krótkowłose brytyjskie, ale jego tylne kończyny są znacznie dłuższe od przednich, przez co jego sylwetka ma nieco króliczy wygląd. Maksy są kotami o miłym, pogodnym i czułym usposobieniu. Są inteligentne, przyjazne, mocno prywiązują się do opiekuna. Futro manksa powinno być krótkie i gęste, z gęstym podszerskiem. Wszystkie barwy i wzory futra są dopuszczalne (w tym połączenia z bielą). Manks jest kotem średniego wzrostu, o mocnej, muskularnej budowie. Jego tułów jest przysadzisty, krępy.

Snowshoe 2007-05-23
Snowshoe jest kotem inteligentnym, przyjaznym, przywiązującym się do człowieka. Jest żywy i pełny temperamentu. Dobrze toleruje towarzystwo innych zwierząt. Włosy ma krótkie lub średniej długości, bez podszerstka, gładkie, lśniące, przylegające do skóry. Dopuszczalne wszystkie kolory oznak (na uszach, masce, ogonie i nogach) pod warunkiem, że harmonizują z resztą okrywy.

Turecka Angora 2007-05-23
Turecka angora to kot w typie orientalnym, o dużym temperamencie, psotny, a więc wymagający uwagi. Bardzo przywiązany do domowników, szczególnymi względami darzy zwykle jedną wybraną osobę.

Kot wesoły i żywiołowy, łatwo się przywiązuje, nie lubi samotności. Wśród angor zdarzają się osobniki nieufne wobec obcych, ale większość tych kotów jest otwarta i przyjazna, chętnie żyją w stadzie, w towarzystwie innych kotów i nie tylko...

Ze względu na silny charakter, zazwyczaj to one dominują w grupie.

Egzotyczny 2007-05-23
Pod względem charakteru koty egzotyczne krótkowłose nie róznią się od swoich długowłosych kuzynów. Są kotami spokojnymi, zrównoważonymi, uwielbiającymi pieszczoty, ale też zabawy i figle. Bardzo przywiązują się do opiekunów, nie są agresywne ani złośliwe. Są zgodne, tolerują inne zwierzęta w domu, szybko przystosowują się do nowych ludzi i nowego otoczenia.
Tajski 2007-05-23
Korat to jeden z najsłodszych i najmilszych kotów. Jego charakter jest wprost wymarzony dla osób pragnących stać się opiekunek przytulnego, mruczącego futrzaka. Korat ma spokojny temperament, lubi zabawę, jest też ogromnie towarzyski. Korat wychowujący młode wykazuje się niesamowita cierpliwością i troskliwością, posiada niesłychanie silny instynkt rodzicielski. Dotyczy to nie tylko kotek, ale tez kocurów, które swojej rodziny bronią choćby do ostatniej kropli krwi. W stosunku do ludzi koraty nie przejawiają jednak agresji, są potulne i przyjacielskie, nie sprawiają przykrych niespodzianek.

Perski 2007-05-23


Persy to spokojne, zrównoważone i łagodne koty. Lubią ludzi, bardzo przywiązują się do całej rodziny. Są prawdziwymi pieszczochami - uwielbiają głaskanie, czesanie, drapanie. Nie lubią samotności, zawsze chętnie przystają na propozycje człowieka - zabawa z dziećmi lub dorosłymi to dla nich wymarzona rozrywka. Nigdy nie używają pazurów i zębów, są zupełnie pozbawione agresji, dlatego można spokojnie powierzyć im nawet małe dzieci. Gości w domu akceptują szybko i bez problemów, łatwo też przystosowują się do nowych warunków. Nie przejawiają tendencji niszczycielskich. Nie są złośliwe, łatwo też wybaczają. Są świetnie przystosowane do życia w mieszkaniach. Często mają do dyspozycji ogród lub wybieg, nie korzystają z nich wybierając wygodna kanapę lub własną miękką poduszkę. Persy lubią znajdować się w centrum uwagi, bywają też uparte.

Kotki 2007-05-23

  Teraz będę pisać o różnych rasach chomików.


Dżungarski 2007-05-23
Znakiem charakterystycznym dla tego gatunku jest ciemna szeroka pręga biegnąca przez cały grzbiet. Kształt ciała chomika jest zaokrąglony. Patrząc od strony grzbietu czaszka wygląda jakby była prostokątna. Trzy tylnie poduszki stóp są ukryte, a trzy zewnętrzne pokryte futrem. Futro dziko żyjącego chomika w lecie jest ciemnoszare, posiada ciemniejsze miejsca na ciemieniu, barkach i bokach. Na bokach mogą występować białe plamy. Włosy na brzuchu są białe, sporadycznie zdarzają się także czarne. Chomik ten nie zapada w sen zimowy, więc również w zimie wychodzi na poszukiwania pokarmu. Ponieważ w rejonie występowania w zimie jest śnieg, chomik ten przybiera w tym okresie jaśniejszą barwę. Futro może się stać nawet białe. Zmiana ubarwienia futra na zimę pozwala chomikowi na lepsze dopasowanie się do otoczenia. Niektóre odmiany hodowlane są przez cały rok białe. Chomik dżungarski posiada bardzo krótki ogonek. Prawie go nie widać, gdy chomik siedzi. Samiec osiąga długość ciała równą 11, natomiast samica do około 8 cm. Ciężar ciała wynosi 30-55 gramów. Chomiki dżungarskie żyją od 1,5 do 3 lat, a rosną przez całe życie. Istnieją trzy typowe hodowlane odmiany ubarwienia futra:
• naturalna szarobrązowa na grzbiecie, brzuch jasnoszary lub biały; na bokach widoczne są charakterystyczne trzy łuki (linia pomiędzy jasnym i ciemnym futrem); pręga grzbietowa jest czarna
•szafirowa bardzo podobna do naturalnej, futro ma odcień szary wpadający w niebieski, a pręga grzbietowa jest ciemnoszara, również posiadająca niebieski odcień
• perłowa futro ma kolor biały, u nasady szaroczarny; pręga grzbietowa jest zazwyczaj mało widoczna; dżungary o takim zabarwieniu jest bardzo łatwo pomylić z osobnikami noszącymi futro zimowe
Chiński 2007-05-23
Chomik chiński jest zbliżony rozmiarami do chomika dżungarskiego, osiąga 9 do 11 cm długości, jest jednak od niego lżejszy (30-40g). Ogólną budową ciała różnią się nieznacznie od pozostałych gatunków. Ich tułów jest dłuższy i bardziej wysmukły. Żyją dłużej od innych chomików, bo przeciętny wiek wynosi 4 lata. Chomiki chińskie należą do grupy tak zwanych długo-ogonowych chomików karłowatych – ich ogon osiąga długość nawet do 3 cm i jest przy tym nieowłosiony. Jest używany podczas wspinania się. Jako jedyne chomiki karłowate posiadają gruczoły po bokach ciała, służące do oznaczania terenu (pozostałe mają na brzuchu).  Jego ciało ma walcowaty kształt. Jego budowa ciała jest dosyć krucha, dlatego należy się z nim bardzo ostrożnie obchodzić. Młode osobniki mają sierść koloru szarego, starsze – brązową. Sierść jest miękka i gęsta. Posiada czarną pręgę biegnącą wzdłuż grzbietu. Futro na brzuchu jest białe. W odróżnieniu od pozostałych gatunków umie ocienić wysokość na której się znajduje (dlatego rzadko zdarza się, aby zeskakiwały z np. biurka).
Europejski 2007-05-23


Osiąga on wielkość od 20 do 34 cm. Jego bezwłosy ogon jest również dosyć długi (4-6 cm). Samce osiągają wielkość świnki morskiej, samice są nieco mniejsze. Chomik europejski waży od 200 do 670 gramów. Ubarwienie jest różnorodne, najczęściej spotykaną formą jest futro żółto-brązowe na grzbiecie i ciemne, lub prawie czarne na brzuchu. Koniec nosa i łapy są białe, natomiast za uszami i po bokach posiada żółte plamki. Okolice pyska oraz oczu mają zabarwienie czerwonobrązowe. W naturze występuje również odmiana jednolicie czarna, będąca wynikiem mutacji, tzw. forma melanistyczna, a także odmiana bardzo jasna.

Roborowski 2007-05-23
Jest to najmniejszy gatunek z chomików karłowatych. Są one nie tylko najmniejsze ale również najbardziej ruchliwe, najzwinniejsze i najszybsze. Są obecnie często trzymane jako zwierzęta domowe. Chomik ten ma zaledwie 6-9 cm długości (na zachodzie są one większe, na wschodzie mniejsze). Waży przeciętnie od 10 do 26 gramów (samce przeciętnie 26, samiczki 24,5 g). Maksymalnie osiąga więc wagę dwutygodniowego chomika syryjskiego. Ma krótką, szeroką głowę z dużymi okrągłymi oczami. Czaszka ma około 23 mm długości. Posiada lekko owłosiony, bardzo krótki, prawie niewidoczny ogonek. Ma on długość przeciętnie od 5 do 10 mm. Pionowo stojące uszy są nieproporcjonalnie duże w porównaniu do całego ciała, osiągają one od 10 do 14 mm. Są one jasne i posiadają ciemne obwódki. Górna zewnętrzna część uszu jest zabarwiona na kolor brązowy lub czarny, a dolna zewnętrzna i wewnętrzna jest biała. Podbicia stóp ma owłosione. Tylnie łapy mają długość 10 do 12 mm, kości łap są więc bardzo krótkie. Nad oczami posiada białe obwódki. Górne wąsy są zazwyczaj białe, dolne czarne. Posiada futro o kolorze zbliżonym do koloru piasku, jasnobrązowe, lub szarobrązowe (w celu ukrycia się na tle otoczenia). W zależności od pory roku, zmienia się odcień futra z czerwonawego w lecie na szary w zimie. Nie posiada pręgi grzbietowej ani bocznych plam. Włosy futra są bardzo miękkie i cienkie. Futro na części grzbietowej ma długość 9 mm. Brzuch ma barwę białą a futro jest grubsze niż na grzbiecie. Pomiędzy brzuchem a grzbietem widać wyraźną granicę koloru. Biegnie ona łukiem przez barki, boki i biodra. Występują w dwóch odmianach ubarwienia, naturalnej oraz odmianie Husky – z białą głową. Żyje przeciętnie do dwóch lat i zazwyczaj rzadko chorują.
Mój pupil 2007-05-23

Oto mój chomik. Ma miesiąc. Jest biało-brązowy. Jego imię brzmi Duduś. Jest z rasy chomików syryjskich. Uwielbia miodowe kolby, jabłka i marchewki. Podobnie jak mój pies lubi gryźć kredki :-). Duduś nie lubi być w klatce (chyba, że śpi). Uwielbia kręcić się w kołowrotku. Już wiem dlaczego prawie przez cały dzień śpi, a to dlatego śpi, bo od 22.00 do 4.00 bez przerwy się kręci. Jest słodki. 

Piesio 2007-05-23

To jest mój pupilek w powiększeniu. Jest brązowym jamnikiem jak już wcześniej mówiłam. Ma na imię Ketuś i ma 7 lat. Jest trochę inny niż psy, ponieważ śpi w salonie na sofie, na poduszce i wskakuje na szafę i zjada takie dropsy co je chomik, a swoje jedzenie to je dopiero jak jest bardzo głodny. Uwielbia mi brać kredki i gryźć chociaż ma swoje zabawki. Jest śmieszny. Jak przyjeżdżamy do babci to nie kładzie się na posłanko tylko na torbę, a jak już przyjedziemy do domu to właśnie on rozpakowuje nam torby. Jego wada to to, że lubi uciekać z domu. Bardzo go kocham! Jak coś by sie z nim stało to niewiem co bym zrobiła.
           

2007-05-23


Śmieszne chomiki. Fajna rzecz. O chomikach jest bardzo mało stron. Jak tak sobie patrzyłam to na tych niektórych stronach są ciekawe rzeczy np. co jedzą, jak rozpoznać ich zachowanie itp.

2007-05-23
Teraz będę pisać o psach.
2007-05-23
To jest rasa psa: GOLDEN RETRIVER. Jego rasa pochodzi z Wielkiej Brytanii. Ta rasa jest bardzo popularna. Wysokość goldena w kłębie wynosi od 54cm do 61cm, a waży 28kg do 37kg. Potrzebuje dużego mieszkania lub domu. W domu jest dość aktywny. Nie może zostać sam dłużej niż 6godz. Jest łądny, mądry i przyjazny dla dzieci i dorosłych. Szybko się uczy.
2007-05-23
To jest rasa psa: ENTLEBUCHER. Pochodzi z Szwajcarii. Ta rasa jest bardzo rzadko występująca w Polsce. Jego wysokość w kłębie wynosi ok. 46cm do 52cm, a waga 25kg do 30kg. Potrzebuje domu z wybiegiem. W domu jest dość aktywny. Może być chałaśliwy i może rownież ścigać poruszające się obiekty. Jest przepięknym i dość grzecznym psem. Polecam!!!
2007-05-23
To jest rasa psa: DOBERMAN. Ta rasa jest pochodzenia Niemieckiego. Jest to rasa popularna. Wysokość w kłębie dobermana wynosi 63cm do 71cm. Waży 33kg do 41kg. Wymaga dużego mieszkania lub domu. W domu jest bardzo aktywny. Może być agresywny w stosunku do innych psów. Rasa jest raczej dla doświadczonych właścicieli. Pewnych problemów może nie być jeśli dobierze się odpowiednie szkolenie. Ja i tak go polecam!
2007-05-23
To jest rasa psa: CHIHUAHUA DŁÓGOWŁOSY. Jest to rasa pochodząca z Meksyku. Ta rasa jest rzadka. Jego wysokość w kłębie wynosi 15 do 16cm. Przeciętna waga tego psa to 1 do 3kg. Może mieszkać w małym mieszkaniu. W domu jest bardzo aktywny. Może być hałaśliwy i trudno go nauczyć czystości ale niektóre psy z tej rasy mogą być inne, oczywiście. Jest słodki!
2007-05-22
 To jest rasa psa: BERNEŃSKI PIES PASTERSKI DŁÓGOWŁOSY. Jest to rasa pochodzenia Szwajcarskiego. Ta rasa jest popularna. Jego wysokość w kłębie wynosi 58cm do 70cm. Waży 40kg do 50kg. Wymaga dużego mieszkania lub domu. W domu jest mało aktywny. Może kopać dziury w ogrodku.  Jest grzeczny i przyjazny.
2007-05-22
To jest rasa psa: ALASKAN MALAMUTE.
Ta rasa psa pochodzi z USA. Jest to rasa popularna. Jego wysokość w kłębie wynosi 58cm do 64cm. Waży 34kg do 39kg. Może mieszkać w dużym mieszkaniu lub domu. W domu jest aktywny. Pozostawiony bez opieki może niszczyć sprzęty. Jest bardzo ładny.


Tu jest troche o mnie 2007-05-22

Cześć mam na imię Wiktoria. W domu mam dwa zwierzątka: psa i chomika. Uwielbiam zwierzęta. Moją najlepszą przyjaciółką jest Ola. Moje hobby to słuchanie muzy. Moje ulubione piosenki i wykonawcy to:
- Ai no corrida ( Uniting Nations)
- Belly Dancer ( Akon)
- Pozwól żyć ( Gosia Andrzejewicz)
- Bring me to life ( Evanescence)
- Big city life ( Mattafix)
 Mój piesek. Jest brązowym jamnikiem.

To co minęło i już nie wróci:)
Rok 2014
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2013
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2012
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2011
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2010
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2009
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2008
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj
Kwiecień
Marzec
Luty
Styczen
Rok 2007
Grudzień
Listopad
Październik
Wrzesień
Sierpień
Lipiec
Czerwiec
Maj


Mój avek:

Cennik:
Miesiąc- 5 komentarzy 
Pół roku- 10 komentarzy
Na zawsze- 15 komentarzy
Mówcie mi o wklejeniu w komentarzach.
Przyjmuję wklejenia tylko do uniwersalnych. 

Wasze avki:

STAN: zapłacone
OD: 29.09.07r.
DO: Na zawsze
CENA: Za darmo


STAN: zapłacone
OD: 21.12.07r.
DO: na zawsze
CENA: 40 komci


Osiągnięcia bloga:













CZARNA LISTA:
1. Była umowa ona mi da 6 komci, ja jej też. NIestety mi ich nie oddała.
2. Podobnie jak z jedynką umówiłyśmy się, że ona wklei mojego avka na zawsze ja jej też. Po jakimś czasie na jej blogu mojego avka nie było.
3. Kopiuje notki, obrazki, gifki z mojego bloga!!!
4. Kopiuje notki, obrazki, gifki z mojego bloga!!!
Z czarnej listy można się wydostać dając mi 20 komci i odnawiając rzeczy, za które się do niej dostało.


Pogoda
Na dziś:



Na jutro:


Jeśli podoba Ci się mój blog to na niego oddaj głos
liczba osób, które oddały głos
 
1414
Jeśli podoba Ci się mój szablon oddaj na niego głos
liczba osób, które oddały głos
 
24379
Zobacz serwisy INTERIA.PL